Alledaagse essentie

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Onlangs sprak een man zijn verbazing uit over deze column. Waarom over moederschap schrijven als je zoveel meer doet dan moederen? Vroeg hij zich af. Ik had geen antwoord klaar.

Het is iets wat ik vaker hoor. Mensen die dit onderwerp te klein vinden, het niet vinden passen bij de breedte van mijn werk. Reacties die ik waarschijnlijk niet zou krijgen als ik over poëzie schreef, of over politiek.

Zoals dat gaat als je met je mond vol tanden staat, was ik uren na die bewuste vraag nog altijd bezig antwoorden te formuleren. In eerste instantie waren dat defensieve reacties: 'Deze column is tijdelijk!', 'Het was het idee van de redactie, niet van mij!' Daarna bedacht ik dat ik de vraag had kunnen omdraaien: 'Waarom over meer schrijven als je moeder bent?' Maar dat was hem ook niet.

Ik dacht aan een essay dat mij laatst door een collega werd aangeraden, waarin de Amerikaanse auteur Pamela Erens uiteenzet hoe er in literaire kringen werd gereageerd op de novelle waarin ze haar bevalling beschrijft. Een uitgever die haar eerdere werk positief had ontvangen, zag er geen brood in. De marketing afdeling had geen idee hoe ze zo'n boek zouden moeten pitchen, zei hij, omdat de beschreven ervaring zo 'specifiek' was. 'Zo specifiek?' schrijft Eren, 'je bedoelt een ervaring die gedeeld wordt door miljarden vrouwen?' Ik had tegen de man kunnen zeggen dat de meeste moeders tegenwoordig, net als ik, meer doen dan moederen en dat die krampachtige scheiding tussen 'meer' en 'moederen' me benauwt.

Wat er over moederschap geschreven wordt is, op wat uitzonderingen na, onder te verdelen in twee categorieën: zelfhulpboeken ('Be that mom!') of zelfspotboeken ('Krijg nou tieten!'). Alsof je alleen over moederschap kunt schrijven als grap of als probleem en het niet verweven is met elke vezel van je leven. Alsof het moederschap losstaat van de rest van de maatschappij, van politiek, ambitie, liefde.

Het is geen benauwde bubbel, had ik tegen de man willen zeggen, en als dat het is, dan komt het doordat wij dat ervan maken, omdat we zo ons best doen buitenshuis vooral niet voor moeder te worden aangezien, de babykamerverhalen achter gesloten deuren houden. En zoveel meer nog had ik te zeggen over de breedte van het onderwerp en de veel te krappe mal, over groei en dood en angst en hoe de alledaagse dingen van grote invloed zijn - het hele universum kwam er aan te pas, maar toen ik zijn vraag beantwoord had, was de man allang vertrokken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden