alledaags racisme

Een selectie uit uw vele reacties op de artikelen van vorige week over het onderscheid maken naar huidskleur.

Negertje

Een kleindochter (3) van mijn vriendin zit te spelen naast de tv. Als ze opkijkt ziet ze een zwarte man in beeld en constateert op volstrekt neutrale toon: "Kijk, een negertje." Waarop ze rustig verder speelt. Dit meisje heeft een oom en tante die donker zijn; beiden zijn geadopteerd uit Sri Lanka. Toen ze eerder een zwarte man op tv zag riep ze: "Kijk, oom G.!" Haar moeder had toen uitgelegd dat het om een andere man ging die dezelfde huidskleur heeft als haar geliefde oom. Maar dat haar uitleg zo zou worden opgepakt? Het is een raadsel waar die kleine dat negertje vandaan heeft gehaald. En dan ook nog dat vernietigende verkleinwoord. Bizar.

Ellen Smal, Harderwijk

Dubbel anders zijn

Discriminatie kom ik - met Duitse ouders - in allerlei vormen en maten tegen: Zo hoorde ik eens op de radio: "En, veel kwallen op het strand vandaag?" "Nee, alleen Duitse." Ik vond dit dit allesbehalve grappig, maar kreeg toen te horen dat ik als Duitser natuurlijk geen gevoel voor humor had. Wat ik als homo allemaal te horen krijg, wil ik niet eens allemaal noemen. Je kunt er boos over worden, maar ik kies er inmiddels voor om me af te vragen hoe iemand iets bedoelt. Soms kwetst iemand je onbewust; dan kan ik er best tegen. Maar bij een hatelijke, discriminerende steek onder of boven water, dan is het bij mij Schluss.

Kay Sachse, Eindhoven

Niets nieuws

Jeannine Julen beschrijft een paar situaties waarin zij zich 'onbewust gediscrimineerd' voelt door witte Nederlanders. Dit is niets nieuws, het komt al vele generaties voor, zoals ze zelf schrijft. Een docent die jaren later verbaasd blijkt dat ze een universitaire studie heeft afgerond. Dat is mij, een honderd procent witte Nederlandse (30), recent ook overkomen. Een oudere mevrouw die haar leeftijd verkeerd inschat. Dat gebeurt mij andersom ook wel eens, niets racistisch wat mij betreft. En opmerkingen die ik zelf krijg over mijn 'exotische' Marokkaanse vriend, komen vooral van mensen die niet zo goed weten hoe ze hun verbazing moeten verbergen. Daar word ik toch ook niet recalcitrant van?

Eveline Peeters, Groningen

Turkse buren

Zo'n 25 jaar geleden zouden wij in ons hofje Turkse buren krijgen. Onze Hindostaanse buurman kwam ons vooraf waarschuwen, de buurt zou nu achteruitgaan. Ik was totaal geschokt. Zelf dacht ik; leuk jonge mensen, lekkere recepten en leuke mengeling van culturen. Tenslotte woonde er ook nog een creools gezin in ons hofje.

Ik zal wel onder een steen hebben geleefd, want toen kwam ik erachter dat de Hindostaanse buurman het heel belangrijk vond dat hij een lichtere huidskleur had dan die creoolse buurman. Mijn nieuwe Turkse buurvrouw was getrouwd met een Koerdische Turk. Wat in haar familie problemen gaf. Ik vind dat ze de termen zwart en wit maar eens moeten schrappen, ik vind mensen niet zwart en ik voel me niet wit.

Nel van Zijderveld, Maarssen

Hoe moet het wel?

Mijn broer heeft een vriendin. Ze is mooi: vrolijke ogen, lange slanke benen, een gulle lach, sierlijke handen. En ze is heel aardig, slim en grappig. Alleen zo moet ik haar beschrijven. Dat ik erbij zeg dat ze een prachtige bruine huid heeft, is hem een doorn in het oog. "Maar hoe moet ik het dan zeggen?" vraag ik hem. "Gewoon niet zeggen," is zijn antwoord. Dat is raar. Ik zeg het toch ook als iemand rood haar heeft of in een rolstoel zit. Het is een uiterlijk kenmerk, waarmee iemand zich onderscheidt. Andersom zal hij de blanke, of de witte worden genoemd. In mijn poging het goed te doen, doe ik het toch fout. Hoe moet het wel?

Karen Kroese, Middelburg

In de hoek gezet

Racisme hoort bij Nederlanders, lijkt de trend in de media. Het gevolg is dat ik mij in een hoek voel gezet. Ik weet dat ik daar niet hoor, maar ik kan mij niet verdedigen. Want alles wat ik zeg, kan anders worden uitgelegd. Deze strategie van polariseren is heilloos. We hebben immers allemaal onze vooroordelen. Naar blanken, naar zwarten, naar islamieten, naar buitenlanders, naar christenen, naar ouderen of jongeren. Wat de boer niet kent, eet hij niet. De enige manier is de dialoog, elkaar bevragen en elkaar leren kennen. Dat zou de nieuwe trend moeten zijn. Nederland is een goed land om te leven. Dat laat onze geschiedenis met vallen en opstaan zien. De toekomst maken we met elkaar.

Angela Teunissen, Amsterdam

Strange Fruit

Ik krijg nog steeds kippevel van het nummer 'Strange Fruit' van Nina Simone. Honderden keren gehoord, maar daarna viel het muntje pas, dankzij het boek 'In alle staten' van oud-Amerika-correspondent Max Westerman. Wij lieten in Florida heel trots de foto van onze donkere schoondochter zien. De reactie van onze gastheer raakte ons diep. "Kon je zoon niks beters krijgen?"

Koos Groenewoud, Lelystad

Profiteur

Twintig jaar geleden kreeg ik geen WAO, maar werd ik doorverwezen naar de bijstand. Ik nam toen een belangrijk besluit: als de maatschappij niet met mijn klachten kan omgaan, is dat het probleem van die maatschappij en ga ik nu mijn eigen weg. Dat wordt niet altijd gewaardeerd. In mijn sociaal netwerk zijn mensen afgehaakt, want ik werd minder 'interessant'. Ik ervaar geregeld dat ik als profiteur word gezien en niet als waardevol mens die in moeilijke omstandigheden een zinvol bestaan heeft weten op te bouwen.

Tjitske Bongers, Heerenveen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden