Allebei een hippe broek en een ’Hello Kitty’ T-shirt

Jong blijven is het devies, en het juk van jeugdigheid drukt ook op míjn schouders.

Na een etentje besloot ik met een vriendin, op vrijdagavond in de binnenstad van Amsterdam, de bloemetjes buiten te zetten. Club Jimmy Woo scheen heel hip te zijn.

Halverwege de nacht vonden we elkaar daar terug op het toilet, een verzamelplaats van mooie en voornamelijk jonge vrouwen, ongeveer de helft van onze leeftijd. Opeens voelde ik mij stokoud – zeker toen een van de meisjes mij toevertrouwde dat zij het zo stoer vond dat ik nog steeds uitging. „Mijn moeder doet dat al jaren niet meer!”

Met de vergrijzing voor de deur zal binnen twee decennia bijna de helft van de bevolking 55 jaar of ouder zijn. Ervan uitgaande dat de meerderheid de norm bepaalt, zou je verwachten dat het beeld van ouderdom dan ook verandert. Straks zijn rimpels en rollators de grootste gemene deler. Ouder worden zal algemeen geaccepteerd zijn. Verhoudingsgewijs zullen dan zelfs vrouwen van eind dertig ’heel jong’ zijn, en niet meer als een potsierlijke Eddie en Patsy uit ’Absolutely Fabulous’ de benen hoeven nemen richting uitgang.

Toch schiet het nog niet erg op met dat nieuwe beeld van ouderdom. Het accent wordt juist vaker op de vergankelijke schoonheid van de jeugd gelegd, in plaats van op de rijkdom van de levenservaring. Daar schreef Renate Dorrestein in haar essay ’Laat me niet alleen’ in de Boekenweek 2008 ook over. Volgens haar is er sprake van een weerzin tegen ouderdom. Waarom ’vertikken mensen het om op de traditionele manier oud te worden’, vroeg zij zich af.

Gelukkig biedt Dorrestein ook praktische uitkomst. Met haar ’zevenstappenplan’ wijst ze de weg om weer op de ’traditionele manier oud te worden’. En deze traditionele wijze heeft in elk geval een groot voordeel: elke generatie heeft zijn eigen, duidelijke regels over hoe het hoort en wat de bedoeling is. Het is bekend terrein. Mijn moeder hanteert dergelijke voorschriften: boven de leeftijd van 35 jaar, bijvoorbeeld, draagt een vrouw geen mouwloze bloesjes meer. Toen ik een keer vroeg waarom niet, antwoordde ze dat het niet gepast was. Duidelijk.

Maar zo simpel is het niet meer. Tegenwoordig zijn de generatieregels onduidelijk en de leeftijdsgrenzen vervaagd. Wanneer ben je officieel ’te oud’ en voor wat ben je dan ’te oud’? Alles kan en mag toch?

Mijn dochter van vijf en ik dragen allebei een hippe spijkerbroek meteen ’Hello Kitty’ T-shirt. Jong blijven is het devies en het juk van jeugdigheid drukt ook op míjn schouders. Maar waarom proberen wij toch zo krampachtig jong te blijven? Schamen wij ons voor ouder worden, zoals Dorrestein stelt? Ik in elk geval wel.

Soms moet je onder ogen zien dat de dingen voorbij gaan. Er komt een moment dat je voor het eerst oud en afgeschreven bent, en beseft dat je dat steeds vaker zult ervaren. En dat is best raar. Ageing sucks, kennelijk. De paradox van het ouder worden is, anno nu, eeuwig jong willen blijven. Vermoeiend.

Met de vriendin heb ik besloten om op zoek te gaan naar een andere invulling voor onze uitgaansavondjes. Wij gooien de handdoek in de ring en verlaten het jeugdtoneel, met opgeheven hoofd weliswaar.

Volgend weekend gaan we gezellig naar een jazzcafé. Niet omdat wij jazzmuziek nou zo geweldig vinden. Maar in de hypocriete hoop dat wij daar weer een van de jongeren zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden