Alle stacaravans de camping af!

Overnachten in een Formule 1-hotel is langzamerhand goedkoper dan op een camping, verzuchtte de directeur van een Frans caravanbedrijf onlangs op een internationaal congres van de Kampeer en Caravan Kampioen: 'Kamperen wordt te duur!' Niet alleen Frankrijk heeft daar last van, meldt KCK (september): het imago-probleem van het kamperen speelt in heel Europa. “De 55-plussers vormen een groeiende markt voor de kampeerindustrie, maar die ontwikkeling weerhoudt de jonge, welvarende 'yuppies' er juist van om te gaan kamperen”, noteerde het blad op het congres.

De meest radicale oplossing zou zijn (volgens een topman uit de Franse caravanindustrie) het verwijderen van stacaravans: “Appartementen op te kleine wieltjes horen niet thuis bij de echte kampeerder.” Er zouden bovendien eens wat meer goedkope en simpele caravans geproduceerd moeten worden, van rond de 10.000 gulden. En als de dealers dat niet willen, moeten fabrikanten maar rechtstreeks aan de klant gaan leveren, riep de Fransman.

De droefenis voor de branche weerhoudt KCK er niet van verlekkerd te schrijven over de streek van Doornroosje (het Zuid-Duitse Oberbayern), het onbekende Monregalese in Piemonte (Italië) waar je wijn kunt drinken met eenzame herders, en Nederlandse plekjes als Roermond, Groningen en Amersfoort die een (kampeer-)weekendje waard zijn.

Kerkpaden behoren tot de mooiste wandeltrajecten in Nederland. Ze zijn ook kwetsbaar - niet zo zeer vanwege de secularisatie, eerder als gevolg van de bulldozer. De wandelkrant Te Voet (september) volgde de Cabauwse Jacobsroute door de Lopikerwaard, die voor een deel over uitgerangeerde kerkpaden voert. Zuid-Holland dus: de provincie die misschien wel het meeste te lijden heeft van de schop en de bulldozer. Dankzij provinciale betrokkenheid is echter het Groene Netwerk ontstaan van wandel-, fiets- en kanoroutes: een losbladige atlas biedt verrassende verkenningen van het gebied. Verder ging de krant te voet op pelgrimage naar Zuid-Limburg en bezocht Moravië voordat in dit Tsjechische landsdeel de zondvloed losbarstte. In Midden-Beemster werd gewandeld in de geest van Betje Wolff en Aagje Deken, de 'azijn' en de 'olie' zoals Jacobus Bellamy ze ooit noemde - en 'dat maakt samen een goede saus'.

Reizen (september) vloog met EasyJet naar Londen. Niet voor 99 gulden enkele reis, want daarvoor moet je minstens drie weken van tevoren boeken, maar voor 250 gulden retour. Aan stoelnummers doen ze niet, snacks worden niet geserveerd en een kop koffie kost drie piek. 'Alsof je met de bus gaat.' Veiligheidsinstructies voor het vertrek zijn er wel en als de passagiers niet opletten, stopt de stewardess gewoon even. Een doorgezakte stoel, een vliegveld dat anderhalf uur met bus, trein en metro van het Londense centrum ligt.

EasyJet is al lang de enige niet meer die stunt. Een KLM-vluchtje voor 99 gulden leert dat het drankje en het broodje aan boord gratis zijn, de hoofdsteunen schone doekjes hebben en de verbinding van vliegveld naar Londen-centrum iets sneller gat. En toch is EasyJet winstgevend, meldt een woordvoerder: “De enige problemen die we hebben zijn die op de verbinding met Amsterdam.”

Over culinaire zaken gesproken: Reizen ging op strooptocht - 'smullen en slurpen' - op het Franse oester-eiland Ile d'Oléron. Het verblijf daar is één grote verleiding van de zeevruchten. In Bourgondië maakte het blad een slakkengang van hotel naar hotel: 'eetwandelen', ploeterend van Boeuf Bourguignon naar Coq au Vin en Grand Cru-wijnen. En om te illustreren dat de liefde voor een stad vooral door de maag gaat, bevelen zes bekende Nederlanders New York onder meer aan vanwege de restaurants en cafés.

Meridian (september/oktober) adviseert een bezoek aan een restaurant in Beiroet en het consumeren van een 'mezze', een gerecht met witte bonen, witte kaas, olijven, maïs, Franse frietjes, tafelzuur en nog een aantal ingrediënten. Het is niet de enige culinaire zijstap van het blad (er worden ook onbekende Indonesische gerechten opgesomd, zoals de Koe barongko, de bananentaart). Maar Meridian vraagt vooral aandacht voor het 'andere' Azië. Zoals een zeiltocht van Singapore naar Maleisië en Thailand, met krokodillen en zeemeerminnen onderweg. Zoals een bezoek aan Bali, waar je op een steenworp afstand van de schetterende discotheken en excessieve stranden kunt genieten van tempels, dansvoorstellingen, sawa's en processies - kortom dat Bali waar de meeste toeristen te lui zijn om naar te kijken. Zoals een tocht door Birma, politiek gezien een nachtmerrie, maar toeristisch een droom. En zoals een reis in het spoor van de kruisvaarders 'via de meest fascinerende streken ter wereld' (Malta, Istanbul, Syrië en Jordanië) naar het Heilige Land: “Het gaat er niet om of de Weg der Smarten precies Jezus' voetspoor volgt, het gaat om de intenties van de bedevaartgangers.”

Het smakelijkste hapje in Grasduinen (september) is kikkerbil, een aangename afwisseling in het leven van een ijsvogel. Waar de kikker wordt geconsumeerd, meldt het blad niet. Grasduinen bezocht onder meer Saba, waar bioloog Tom van 't Hoff pleit voor commerciële exploitatie van de natuur - maar dan zonder dat de natuur er schade van ondervindt. Ecotoeristen die de oude paden van het Caribische eiland willen belopen, moeten daarvoor in de toekomst een kleine vergoeding betalen. Zo kan het padennet in stand gehouden worden en de natuur bewaakt.

Of toerisme naar Iran ook verantwoord is? Grasduinen vindt kennelijk van wel. Het is een beeldschone stad, vertellen de foto's van de heilige stad Qom en de tegelmozaïeken van Isfahan. In elk geval geldt: vrouwen dienen buiten haar hotelkamer overal een sluier te dragen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden