Aldo Ciccolini (85) virtuoos en onvergetelijk in Liszt

Klassiek
Aldo Ciccolini op 9/5 in De Doelen Rotterdam.

Met zijn 85 jaar behoort Aldo Ciccolini tot de oudste concertpianisten die nog onverminderd optreden. Hoewel de Italiaans-Franse maestro al enige tijd uiterst fragiel oogt, blijft zijn spel tot nu toe krachtig, kleurrijk en ongemeend boeiend. Pas de laatste jaren speelt hij weer regelmatig in Nederland en keer op keer met groot succes.

Groot was daarom de schrik toen Ciccolini oktober vorig jaar al zijn concerten in Nederland moest afzeggen, nadat hij ten gevolge van een valpartij was geblesseerd. Zou hij nog terugkomen? Mogelijk komt het mede door zijn ascetische levensstijl dat Ciccolini dinsdag toch weer in staat bleek zijn geannuleerde Rotterdamse recital in te halen. En hij zorgde andermaal voor een onvergetelijke avond van uitzonderlijke klasse.

Overigens was dit in de eerste, geheel aan Mozart gewijde programmahelft, aanvankelijk niet te voorzien geweest. In de Sonate in A, KV 331 opende Ciccolini namelijk nogal onritmisch. Zijn aanpak was uiterst romantisch, met in stilistisch opzicht weinig passende inhoudingen in het tempo. Wel weer heel knap was de eenheid in tempo tussen de variaties en overige delen die Ciccolini wist te creëren. En natuurlijk was er steeds zijn prachtige, edele toon.

Ook Mozarts Sonate in Bes, KV 333 klonk te weinig klassiek, althans in het openingsdeel. Daarin moest Ciccolini zich bovendien uit een geheugenstoornis zien te redden, wat hij overigens zo bewonderenswaardig deed dat weinigen het gehoord zullen hebben. Vanaf het tweede deel won Ciccolini's spel opeens aan ritmische coherentie en zeggingskracht. Prachtig was de symfonische klank in het Andante cantabile en zeer natuurlijk klonken de fraseringen in het Allegretto grazioso.

Na de pauze speelde Ciccolini een programma, geheel gewijd aan Liszt, een componist van wie hij altijd al een pleitbezorger is geweest. Zijn programmakeus was ongebruikelijk: voor kenners interessant maar voor een groot publiek minder toegankelijk. De operaparafrase 'Danza sacra e duetto final d'après Aida de Verdi' klinkt zelden op een concertpodium. Ciccolini liet horen dat dit onterecht is in zijn melodisch schitterend uitgewerkte vertolking. Waar nodig wist hij nog een enorme kracht te ontwikkelen; zijn spel was volkomen gaaf! Schitterend gedifferentieerd, gelaagd en dramatisch opgebouwd klonken vervolgens 'Isoldens Liebestod' van Wagner/Liszt, en drie onbekendere delen uit Liszts cyclus 'Harmonies poétiques et religieuses'.

Dat Ciccolini nog over zijn volledige virtuositeit beschikt toonde hij ook in de toegiften, Brahms' fijnzinnige Intermezzo opus 118.2 en de vurig en warmbloedig vertolkte 'Spaanse dans' nr. 5 van Granados en 'Rituele Vuurdans' van De Falla.

Hopelijk komt Aldo Ciccolini nog vaak terug. Laat hij dan vooral dit latere repertoire spelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden