Albino die werd uitgestoten, maakt nu statement in Paradiso - en hij niet alleen

Pop

Salif Keita We Are Here

De Nederlandse kerkgeschiedenis kreeg er zondag een nieuw hoofdstuk bij. Pal onder de spreuk 'Soli Deo Gloria', op de gevel van Paradiso, speelden zondag asielzoekers uit de Vluchtelingenkerk in het gebouw van de Amsterdamse Vrijzinnige Gemeente. Bij de uitgang collecteerden andere Afrikaanse lotgenoten voor hun missie: "We hebben geen stroom en de kelders staan onder water", zegt de een. De ander: "We zamelen geld in voor gitaren naar Noord-Mali".

Wie het Afrika!-festival in de Amsterdamse Stadsschouwburg te beperkt van opzet vond, kon zondagavond aan de overzijde van het Leidseplein terecht. In Paradiso geen witte auteurs die de koloniale banden met dat 'donkere continent' in literaire volzinnen bespraken, maar zwarte muzikanten die de toestand in hedendaags Afrika in vlammende muziek vertaalden. Ironisch genoeg is hoofdact Salif Keita een albino en was het voorprogramma met de vluchtelingenband We Are Here een initiatief van de Nederlandse gitarist Laurens Joensen.

"Ik ben zwart, mijn huid is wit. Ik ben wat ik ben, dat verschil maakt me vrij. Ik wens dat de wereld ook zo zou kunnen leven in vrede en harmonie", zong Salif Keita in 'La Différence'. Het was een van de hoogtepunten waarmee de Malinese superster, majestueus en indringend, in een uitpuilend Paradiso commentaar gaf op situatie in zijn vaderland.

De avond toonde naast zijn dance-georiënteerde concert nog een ander actueel gezicht van Afrika. Keita ging akkoord met het spontane initiatief van Paradiso om niet alleen alle 120 asielzoekers uit de Vluchtelingenkerk in Amsterdam-West uit te nodigen, maar ook om een daaruit samengestelde adhoc-band het voorprogramma te laten verzorgen. "Jullie krijgen binnenkort de inhuldiging van een koning, zo meteen speelt er een andere koning. Een albino die ooit werd uitgestoten, net als deze asielzoekers. Ze krijgen vandaag via We Are Here een gezicht, dat net als Keita naar een gemeenschap streeft die hen omhelst", aldus hun woordvoerder. Joensen: "Wegens de sharia worden instrumenten verbrand en is alle muziek in Mali verboden".

Ondanks de drie repetities kwijt We Are Here zich goed van haar taak. Frontman Ciraque, getalenteerd zanger uit Ivoorkust, juint het publiek op, de Keniaanse singer-songwriter Dennis dwingt respect af met 'Someday'. Ook al refereert de zwijgzame Salif Keita met geen woord aan het voorafgaande, zijn optreden staat als een snerend statement. In 'Mandjou' verwijst hij naar het dertiende eeuwse Mandingo-rijk waaruit Mali werd geboren, in 'Après-Demain' naar een zonniger toekomst. Zijn band speelt oerstrak en mixt moeiteloos modern (laptop en electrische gitaar) met traditie (ngoni, kalebas). De katachtig bewegende danseres en de overdaad aan lichtspektakel voeren je naar een 'hete' Parijse club; hier vonkt hedendaags Mali. Keita heerst met verschroeiende stem, die je zelfs na veertig jaar weet te bedwelmen.

Volgende week kondigt Jan Smeets in dat zelfde Paradiso het programma van Pinkpop 2013 aan. Laat hem eindelijk kleur bekennen, zoals het Engelse Glastonbury Festival dat doet: dat festival programmeert nu Malinese popsterren.

Stan Rijven

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden