ALARM OM SCHUTTER VEEGT MALL SCHOON

BOULDER - Een filmleraar die een statief onder zijn arm geklemd hield op een balkon boven Pearl Street, is woensdagavond aangezien voor een sluipschutter. De politie sloot het grootste gedeelte van de Pearl Street Mall twee uur lang af. Er werd een SWAT-team ingezet, dat uiteindelijk tien politieagenten uit Boulder-stad en een handvol deputies van het Sheriff's Department omvatte. (Uit de Daily Camera, donderdag 27 november)

“SWAT staat voor Special weapons and tactics”, legt Rich Dennig uit. Een lange man, die eigenlijk niet zo'n zin lijkt te hebben in praten, maar zijn vak wel merkbaar mooi vindt. “SWAT komt in actie onder speciale omstandigheden: wanneer iemand zich verschanst heeft, bij gijzelingen, bij huiszoekingen met een hoog risico. We houden ook menigten in bedwang, zoals bij de studentenrellen op University Hill en in de jaren zeventig bij abortusprotesten. En we beschermen vips. We hebben hier de keizer van Japan gehad, Carter, Gore, en Hillary Clinton. Meestal doet de Secret Service dan het meeste werk, maar een uitzondering was Salman Rushdie: daar wilden de feds (de FBI) geen hand voor uitsteken, dus dat hebben we helemaal zelf gedaan. Hij bezocht de universiteit, een professor heeft zijn huis ter beschikking gesteld, daar hebben we hem in gestopt en hij heeft het allemaal overleefd. Toevallig of niet, de dag dat hij Boulder verliet, ging het geld dat op zijn hoofd stond met een miljoen dollar omhoog.”

“SWAT is uitgevonden in Los Angeles. Daar was het in de jaren zestig een bende. Er was onder andere een enorme shoot out met de Black Panthers, waarbij de politie om het eens zacht te zeggen niet de overhand had. De commissaris bedacht dat hij een aantal agenten had die in Vietnam hadden gediend en die zijn toen naast hun werk gaan trainen voor speciale situaties. Een SWAT bestaat uit tactische agenten, scherpschutters, onderhandelaars en verplegers. En na de onderhandelaars zijn de scherpschutters het belangrijkst. Niet alleen vanwege hun wapen, maar ook omdat ze onze ogen zijn. Ze zitten meestal op een plek met overzicht en van daaraf praten ze ons voortdurend bij. Ze zijn trouwens ook de enigen die bijna nooit afgelost worden: ze nemen eten mee en een slaapzak en het kan zijn dat ze daar dagen zitten.”

Uit de Daily Camera, donderdag: De politie kreeg de berichten over de schutter tegen vijf uur binnen. De eerste getuige, een vrouw uit Golden, die niet met naam in de krant wilde: “Hij zag er echt uit als de Terminator.” Rich Dennig: “We gaan allemaal van thuis of vanuit het werk naar de plaats van de actie. Stel dat het een gijzeling is. De eersten die aankomen, vormen dan automatisch het crisis-responsteam: ze wachten af of de persoon eruit komt en verkennen het terrein. Heel belangrijk is het om een plattegrond te krijgen: waar lopen de elektriciteitsleidingen, het gas, de telefoon? Als het een rijtjeshuis is, kun je bij de buren gaan kijken en het precies opmeten. Maar desnoods sporen we telefonisch iemand op die vroeger in dat huis heeft gewoond. We zetten de eerstkomende scherpschutter op een strategische plek en gaan een invalsplan maken. Maar we willen natuurlijk het liefst in contact komen met de persoon daar binnen. Om dat ongestoord te laten verlopen, laten we US-West meteen het telefoonnummer veranderen. Toch vervelend als er in plaats van onze onderhandelaar iemand belt om hem een abonnement op de krant aan te smeren. Vaak nemen ze trouwens niet op of ze snijden de telefoonlijn door. Voor dat geval hebben wij een draadloze bij de hand die we door het raam kunnen smijten.

Uit de Daily Camera, donderdag: De filmleraar zal niets ten laste worden gelegd. “Hij heeft niets misdaan”, zei commandant Tom Kilpatrick gisteravond, nog in zijn commandopost in een steegje achter het postkantoor. En Max Nunn (11) en James Felling (13), wat hebben die geleerd van hun filmles? Max: “Dat je moet uitkijken wat je schiet - filmt bedoel ik natuurlijk - en hoe je filmt en waar je filmt.”

Rich Dennig: “Dit zijn de verschillende geweren die we hebben. Deze heeft een geluiddemper. Dat gebruiken we vooral, het is rot dat ik het zeg, voor honden. Drugsdealers willen nogal eens een rottweiler voor de deur hebben liggen, en als we onverwacht willen binnenkomen, moet die stilletjes worden uitgeschakeld. Voor oproerige menigten hebben we een aantal minder dodelijke wapens. Die noemen we heel bewust zo: als jij een bean-bag, dit zakje met hagelkorrels, per ongeluk tegen je keel krijgt, dan ben je er misschien toch wel geweest. Al die wapens proberen we op elkaar uit, met een pak aan: als ik na zo'n schot nog overeind sta, kopen we het niet. Dit schild houdt kogels tegen. En dit grote schild, de body bunker, daar kun je met een heel peloton op rij achter hurken. Laatst heeft een van onze mensen dat op een heel andere manier gebruikt: we joegen een gewapende man met traangas uit zijn woonkamer de gang op, en daar stonden wij hem op te wachten, met zijn allen achter dat schild, dat precies zo breed was als de gang. Die agent heeft een aanloop genomen en hem met de body bunker tegen de muur geplet.”

“Binnenkort krijgen we nieuwe microfoons, een soort banden die langs je keel lopen. Daarmee kun je dus echt fluisterend met elkaar praten, wat een hele vooruitgang is in vergelijking met de handgebaren waar we het nu soms van moeten hebben. Vaak heeft het overigens helemaal geen zin om zachtjes te praten. Ze weten toch wel dat we komen. Alleen niet hoe en wanneer. En dat is, zeggen degenen die bij onze oefeningen de bad guys spelen, het meest beangstigend.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden