’Al mijn dromen zijn opgedroogd, ik wil weg’

Toenemende armoede en chaos: steeds meer Palestijnen zien het niet meer zitten. In de Gazastrook dromen jonge Palestijnen vooral van een beter bestaan in het buitenland.

Het is twaalf uur ’s middags. De stoep voor de Al-Azhar Universiteit staat vol studenten. De straat is een stoffige wirwar van luid toeterende auto’s.

„Mijn droom? Afstuderen en een baan vinden”, zegt Ibrahim Sabeh. Hij hangt met een groepje vrienden tegen een ijzeren hek. „Onder de huidige omstandigheden is dat eigenlijk hopeloos”, geeft hij dan toe. „Er is geen werk.”

Zijn vriend, Da’oed Aboe Zema, heeft de hoop op een beter bestaan in Gaza al opgegeven. Na zijn studie wil hij naar Australië. „Mijn neef woont daar al”, zegt de keurig in het pak gestoken chemiestudent. „Ik ben bereid overal heen te gaan voor een betere toekomst.”

De situatie in de Gazastrook is het afgelopen jaar sterk verslechterd. Tachtig procent van de anderhalf miljoen Gazanen is nu volgens VN-cijfers afhankelijk van voedseldistributie. De armoede is ondermeer het gevolg van de boycot tegen de Hamas-regering en een economische blokkade. Bovendien was de Gazastrook het toneel van een bloedige machtstrijd tussen aanhangers van Hamas en de Fatah-partij.

„Een op de drie jonge Palestijnen denkt nu over emigreren”, zegt Ahmed Soeboh. Soeboh is onderminister van buitenlandse zaken en belast met het stoppen van de emigratiegolf. Hij maakt zich zorgen: de economische crisis en het gebrek aan veiligheid drijven steeds meer Palestijnen weg. Vorig jaar dienden meer dan 50.000 Palestijnen een aanvraag in voor een visum.

„Emigratie is een nieuw fenomeen”, zegt Soeboh. „Tot nu toe waren we vooral bezig Palestijnen hiernaartoe te halen.”

Iedereen in Gaza kent nu wel iemand die is geëmigreerd. „Vroeger gaf ik om Gaza”, zegt Ramadan Abed al-Nabi. „Nu niet meer. Het is nog steeds mijn moederland, maar mijn dromen zijn allemaal opgedroogd. Ik voel me depressief. Het enige wat ik wil is vertrekken.”

Abed al-Nabi, een accountancy-student met strak achterovergekamde krullen, heeft weinig fiducie in de aangekondigde eenheidsregering van Fatah en Hamas. „Het enige wat de politici nastreven is het belang van hun eigen groepering. Het lot van de Palestijnen kan hen niets schelen.”

Maar emigreren is nog niet zo makkelijk. De Rafah-terminal, de enige internationale grensovergang van de Gazastrook, staat onder Israëlische en Europese controle. De afgelopen maanden ging hij slechts mondjesmaat open. Veel inwoners zoeken hun heil in een andere methode.

Tegenover de hoofdingang van de al-Azhar Universiteit ligt het Tweety Internetcafé. Het loopt storm, vooral ’s ochtends, zegt medewerker Achmed Skeik. Hij zit aan één van de afgeschotte werkstations. Een glimmende koptelefoon om zijn nek.

Skeiks computer tingelt. Hij krijgt een chat-bericht. „Ik praat met mensen in het buitenland. Het is nuttig. We leren Engels en kunnen hen ook vragen de uitnodiging te sturen die we nodig hebben voor een visum.”

Naast hem zit de negentienjarige Obay al-Arah. Ondanks het warme weer draagt al-Arah een bivakmuts. Hij wijst lachend naar zijn ogen: soms zit hij wel twaalf uur per dag achter de computer. „Internet is belangrijk, vooral nu. Het helpt om optimistisch te blijven en onze vrije tijd te vullen. Het informeert ons over wat er in de wereld gebeurt.”

De twintigjarige studente Itaf Awadallah beaamt dat. „Internet is de enige manier om te ontsnappen aan de huidige situatie.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden