Al in 2014 vaagde een laptoptrainer Ajax weg

Ze braken als luciferhoutjes, Stijn Schaars en Jeremain Lens, woensdag tijdens Nederland-België. Twee internationals die als verstijfd een sprintje moesten staken op de manier zoals die elk weekeinde op de amateurvelden bij de bierelftallen alom te zien is.

Het waren confronterende beelden in de categorie waarvan we er de laatste tijd meer voor onze kiezen hadden gekregen: Nederland-Frankrijk vorige maand en de twee wedstrijden van PSV tegen Bayern München. Als je twittert dat dat confronterend is, krijg je ook altijd reacties dat dat niets nieuws is, en waarom dat dan confronterend zou zijn - we weten al langer dat we zo goed niet zijn, en dat we zo goed nooit meer kunnen worden.

Dat laatste is natuurlijk waar: de Fransen en die van Bayern, Barcelona of Real Madrid, onbereikbaar niveau. Maar hoe lang al kan toch het gevoel knagen dat er te veel te makkelijk aan het grote geld als oorzaak van die kloof wordt toegeschreven? Dat we niet meer zo goed als de allerbesten kunnen zijn, in termen van de fijnste techniek, laat dat zo zijn. Maar dat steeds weer blijkt dat we zoveel minder inhoud hebben, daar moet toch ook met minder geld iets aan te doen zijn?

Wat zag Oranje er boven alles weer ouderwets uit tegen België, dat zo goed helemaal niet is. De coach had zijn spelers iets anders neergezet, omdat die van België dat ook had gedaan, en daar stonden ze dan en bleven ze grofweg staan: op de opgedragen posities.

Het kernwoord in het moderne voetbal is beweging - hoewel, modern is het al niet meer, het is al járen zo. We zien het, soms. Trainer Phillip Cocu zei na de thuiswedstrijd van PSV dat we ervan moeten leren hoe ze bij Bayern München voortdurend in beweging zijn. Het was in werkelijkheid nog alles meegevallen, ze hadden zich er in Eindhoven met twee vingers in de neus van af kunnen maken, maar voor ons was het al veel te veel.

Voetbal International roert in de pot met wat nieuwlichtersartikelen moeten zijn. Eerder een over de zogenoemde laptoptrainers in Duitsland, een nieuwe lichting wetenschappelijk georiënteerde trainers, en deze week een over Pepijn Lijnders, een onbekende Nederlandse trainer die bij Liverpool Jürgen Klopp assisteert, de voorman van de laptoptrainers. Niet om flauw te doen, maar in de kern vertellen ze niets nieuws.

De laptoptrainers willen dat hun spelers voortdurend in beweging zijn, en Lijnders vat het basisprincipe samen: als collectief aanvallen en verdedigen. Weet u hoe Johan Cruijff het 'totaalvoetbal', een van de inspiratiebronnen van Klopp, ooit definieerde? Als (niet meer dan) voetbal waarin iedereen een aanvallende en een verdedigende taak heeft.

Begin 2014 werd Ajax in de Europa League weggevaagd door het Oostenrijkse Salzburg, geleid door een laptoptrainer. Uit niets bleek dat we ons eraan wilden spiegelen, een enkele roepende in de woestijn daargelaten. Foppe de Haan, vorig seizoen even terug als trainer, zei dat we harder moeten trainen, zoals hij dat altijd heeft gezegd. Alex Pastoor, zeg maar onze laptoptrainer, roept spelers op in zichzelf te investeren en niet in vrije uren te denken - en kijk eens hoe hij het modale Sparta voorlopig laat spelen.

Ja, de dwarse inspanningsfysioloog Raymond Verheijen kapittelt sinds jaar en dag de grootste trainers: ze moeten 'periodiseren', spelers hun rust geven. Maar is het werkelijk ouderwets om te zeggen: traínen moeten ze, die van ons, inhoud kweken!

Hoeveel in het huidige voetbal ook met geld te maken mag hebben, trainen en de diepe bereidheid daartoe niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden