Column

Ajax mag een perpetuum mobile zijn, de benadering van Ajax is dat ook

Beeld Maartje Geels

Enkele weken geleden mopperde ik op deze plaats dat we allang geen kampioenen meer hebben die het Nederlandse voetbal iets kunnen leren. Daar wil ik toch even op terugkomen, of op een bepaalde manier een beetje van terugkomen.

Niet in absolute zin. Van PSV is niets te leren. Daarvoor is de kwaliteit van de meeste spelers te mager. Maar het kampioenschap toont straks wel iets, ten overvloede. Wat kan méér dan dit kampioenschap leren dat je met leuke voetballers niets wint?

Ajax heeft gefaald, en de gekende riedel is alweer losgebarsten. Nu eens heeft de ene directeur het gedaan, dan weer moet de andere hangen. Het Algemeen Dagblad vervatte het in een filmaffiche. Ergens werd gesproken van een ‘permanent Grieks drama’ - Griekse held, hè, Ajax. Wanbeleid Ajax, schreeuwde Voetbal International in hoofdletters.

Leden de directeuren twintig verliespunten in onze competitie van niks? Werden zij al in de voorronde van de Europa League uitgeschakeld door, eh, Rosenborg?

Nee, dat waren de spelers. De door de directeuren bijeengebrachte spelers die, memoreer ik graag, in Nederland vrij massaal goed werden bevonden, in een selectie die door een zo mogelijk nog grotere meerderheid beter werd geacht dan die van PSV - ja, ook en zeker door de moord-en-brand-schreeuwers van nu.

Postbode

Dat is vreemd, toch? Oeverloos kon het aan voetbalpraattafels over Ajax gaan: daar speelden de goede voetballers, daar had de trainer zoveel mogelijkheden - zoveel dat er oeverloos over gepalaverd kon worden. Wie zich afvroeg of het werkelijk zo was, werd vreemd aangekeken en stilletjes voor gek verklaard.

Over wie ging het? Over Hakim Ziyech, de ‘beste’, ‘spelmaker’ die het spel met zijn foutenlast frustreert - al veel langer dan velen willen aannemen.

Over Frenkie de Jong, postbode nog met de bal, geen slimmerik die de bal het werk laat doen.

Over Donny van de Beek, goeie jongen, geen bijzondere middenvelder.

Over Justin Kluivert, een aardig junioortje, meer nog niet.

Ajax mag een perpetuum mobile zijn, de benadering van Ajax is dat ook - en daarmee die van het Nederlandse voetbal, want Ajax, de grootste en rijkste, is daar hoe dan ook de barometer van. Hebben de directeuren de verkeerde spelers bijeengebracht? Als je het mij vraagt wel. Maar laat dan nog maar eens gesteld zijn dat ze het deden volgens het club-DNA, samen te vatten als een vergaande argeloosheid, wat ook het (veronderstelde) DNA van het Nederlandse voetbal werd.

Geen spelers met professioneel besef van wat wanneer gevraagd wordt en waarom. Geen corrigerend vermogen, al jarenlang. Je hoorde er de moord-en-brand-schreeuwers niet over: de beste spelmaker was in huis en de talenten waren groot, het ene nog groter dan het andere.

Kampioen

De trainerswissel? Ik constateer slechts dat uit niets bleek dat zowel Marcel Keizer als Erik ten Hag anders over de spelers dacht.

Ik constateer ook slechts dat de directeuren van Ajax een Argentijnse back hebben gekocht. Het zou een eerste signaal van inkeer kunnen zijn. Van spelers met zijn teambesef hebben Ajax én Nederland er meer nodig, om teams te stutten, om de cirkel te doorbreken waarin al dan niet vermeende leuke voetballers niets zullen winnen.

Ik wacht af of het ervan gaat komen, in een klimaat waarin toch liever van films en drama’s wordt gesproken. Het maakt het steeds weer zo nodeloos groot. Het is in de kern zo klein, willen we weer eens een kampioen om iets van te leren: anders kijken naar voetbal, naar voetballers.

Lees hier meer columns van Henk Hoijtink

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden