Pop-up

‘Agenten en hangjongeren speelden hier samen spelletjes. Nu vervaagt dat contact.’

Buurtvader Roela Ghoula (links) en Peter Logger, reinigingsopzichter van de Geuzenwijk. Beeld Werry Crone

De Geuzenwijk verandert. Roela Ghoula (49) kwam er in de jaren tachtig als kind, werd er crimineel en redde later de wijk. Nu maakt hij zich zorgen over de toekomst.  

In feite overkwam het hem een beetje, zijn leven in de criminaliteit. Het escaleerde en nu is Roela Ghoula (49) al twintig jaar bezig om goed te maken wat nooit helemaal gerepareerd kan worden. Hij staat in joggingbroek op de hoek van de Van der Marckstraat in de Utrechtse Geuzenwijk, voorheen bekend als de Betonbuurt. 

Hier bevond zich in de jaren negentig het brandpunt van de wijk, waar de jongens en mannen uit de wijk en van ver daarbuiten hingen. Waar ze dealden, stalen, stenen gooiden naar de politie, brandjes stichtten en waar uiteindelijk de vijfjarige Yasmina werd betast en vermoord door haar veertienjarige buurjongen. Haar verminkte lichaam werd een week later teruggevonden op de gemeentelijke vuilstortplaats.

Ghoula behoorde tot de harde kern, destijds. Toen de politie in de Geuzenwijk geen aanhoudingen durfde te doen en er alleen in vol ornaat naartoe kwam in het speciaal voor de wijk gevormde Asterix-team. “Dan liepen we het dak op”, wijst Ghoula, “en gooiden we vanaf daar stenen naar de politie.”

Een agente werd in die periode zo hard geslagen dat ze haar kaak brak, er werd brand gesticht in het huis van buren die te veel klaagden. Ghoula zat twee keer vast. Eerst dertig maanden, later nog eens anderhalf jaar.

Gezellige criminelen

Nu is hij de buurtvader van de wijk. Ghoula steekt om de haverklap zijn hand op naar iemand, maakt praatjes en vraagt bij de snackbar om oude foto’s van de wijk. Net als snackbarhouders Gerard en Roos Hoogland woont hij nog altijd in dezelfde straat waar het gezin met acht jongens en drie meisjes in 1984 naartoe verhuisde. De wijk waar ze kwamen te wonen was een probleemwijk, ook voordat de gastarbeiders kwamen. Nu trekken tweeverdieners naar de wijk. Die zorgen nauwelijks voor overlast, maar zijn wel een beetje saai. “Die criminelen waren gezelliger dan de tweeverdieners”, zegt Roos. “Tenminste wat leven in de brouwerij.”

De moord op Yasmina Habchi in 2000 was een keerpunt voor Ghoula en daarmee ook voor de wijk. Ineens kwam er respect voor agenten. De familie Habchi kreeg veel hulp en Rachid, de broer van Yasmina, werd agent. “Hij was in de wijk een schaap tussen de wolven”, zegt Ghoula. Habchi bemiddelde tussen de harde kern en de politie, en Ghoula en zijn broer Issa gooiden het roer radicaal om.

“Als je voorheen het nummer van een agent had, was je een verrader”, zegt Ghoula. “Nu ben ik een heel telefoonboek.” Nog steeds bellen agenten hem of zijn broer Issa als er iemand moet worden aangehouden in de wijk. “Dat is rustiger. Dan hoeft de politie de deur van je ouders niet in te trappen.” Het lukt ze eigenlijk altijd om jongens zo ver te krijgen dat ze zichzelf aangeven.

Huiskamer

De broers Ghoula en Habchi richtten in 2007 de ‘jongerenhuiskamer’ op in de wijk. Een eigen plek met een tv, pooltafel en gewichtjes. “Allemaal door de jongeren zelf geregeld.” Later kwam daar huiswerkbegeleiding bij en nam Ghoula oudere jongens zonder werk onder zijn hoede bij zijn eigen klusbedrijf. In de bouw nemen mensen geen blad voor de mond, je kunt de jongens uit de wijk daar niet zonder begeleiding neerzetten. “Zo’n jongen is helemaal gesloten, dat is een verdedigingsmechanisme. Zodra hij twee woorden kritiek krijgt zegt hij gelijk: Ik sla je tanden naar binnen.”

De Geuzenwijk werd rustiger, de harde kern verdween van de straat en de jongerenhuiskamer zorgde ervoor dat er geen nieuwe groep ontstond die uit verveling in de criminaliteit belandde. Met de veranderende samenstelling in de wijk heeft dat volgens Ghoula niets te maken. Toen het zwembad 25 jaar geleden plaatsmaakte voor koophuizen, veranderde dat niets aan het gehang en gedonder op straat. “Nu is er weer veel nieuwbouw bijgekomen, maar geloof me, als jongens van binnen en buiten de wijk weer hier willen hangen, trekken ze zich niets aan van de nieuwe bewoners.”

Ghoula loopt verder de Van der Marckstraat in. Hij houdt stil voor een deur waar in groene letters tegen een witte achtergrond Jongeren Huiskamer staat. De huiskamer is door de jaren vaak verhuisd. Het begon in de oude kantine van voetbalclub DOS, later zat hij nog in een leegstaand huis, een voormalige huisartsenpost, een kledingwinkel en uiteindelijk hier. De deuren van de huiskamer zijn dicht, al ruim twee jaar. “Het pand moest verkocht worden en daarna heeft de gemeente geen nieuw pand meer geregeld.” Ghoula heeft zich sindsdien teruggetrokken. Hij zegt dat zijn plannen om jongeren aan het werk te helpen strandden in de gemeentelijke bureaucratie.

Het gemis van een jongerenhuiskamer doet de wijk geen goed. Vorig jaar en dit jaar vlogen er tijdens de jaarwisseling weer auto’s in de fik en de wijk wordt onrustiger. Volgens de gemeente surveilleert er inmiddels weer extra politie in de buurt om een oogje in het zeil te houden. Ook neemt het aantal meldingen van overlast toe. Ghoula: “Een paar jaar geleden speelden agenten en jongeren nog racespelletjes in de jongerenhuiskamer. Op dat niveau gingen ze met elkaar om.”

Pop-upredactie van Trouw in Utrecht

Als de stad steeds drukker wordt en steeds rijker, van wie is dan de stad? Wie kan er nog wonen, hoe houden we het leefbaar en hoe leven de oude en de nieuwe stedeling samen?

Verslaggevers Gidi Pols en Petra Vissers strijken neer in Utrecht, de snelst groeiende stad van Nederland. Ze doen een week lang verslag vanuit de buurten Ondiep en Geuzenwijk, waar de huizenprijzen snel stijgen en het aantal sociale huurwoningen afneemt.

Praat en denk met hen mee via Twitter (@pop_uptrouw en #vanwieisdestad), mail de verslaggevers (pop-up@trouw.nl) of kom langs. Van maandag t/m donderdag zitten de verslaggevers tussen 15.30 en 17.00 in speeltuin ‘De Watergeus’, Boisotstraat 21.

De verhalen van de pop-upredactie zijn ook te lezen op trouw.nl/popuputrecht

Lees ook:

Utrecht is niet meer zoals vroeger, zien ze in café Murk

Café Murk is al 125 jaar de huiskamer van Ondiep. Daar zien ze dat de nieuwe buurtbewoners weinig tijd hebben voor bier en kaarten leggen. 

Nederlandse steden worden drukker, slimmer, rijker

Wonen in de tien grootste steden van Nederland is in de toekomst niet meer door iedereen te betalen. Hogeropgeleiden en expats verdringen de lageropgeleiden en minima. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden