Agassi speelt in laatste partij rol van figurant

Het is mooi geweest. Die boodschap kreeg Andre Agassi tijdens zijn laatste partij op Wimbledon mee van Rafael Nadal. Tijd voor een wisseling van de wacht.

Op het centre court van Wimbledon, waar Agassi (36) in 1992 zijn finest hour beleefde, werd de geschiedenis ingehaald door de toekomst. In een tempo dat de Amerikaan duizelig maakte. Zijn naam stond als hoofdrolspeler op de titelrol, maar hij speelde de figurant in een one-man-show van Nadal.

De laatste drie games van zijn afscheid op Wimbledon speelde Agassi zonder pet. Het maakte het contrast met zijn tegenstander alleen maar groter. Het kale hoofd van een getekende veteraan en de woeste haardos van een krachtige jonge kerel. Misschien wilde Agassi zonder pet op de afscheidsfoto’s of misschien was het uit respect voor Nadal, die hij omschreef als ’een boksbal die terugslaat.’

Agassi herkende zich zaterdag in de onbevangenheid van de zestien jaar jongere Spanjaard, in wie hij een potentiële Wimbledon-winnaar ziet. ,,Zijn voetenwerk is van een andere wereld en hij vecht voor ieder punt. Al moet je soms wel drie minuten wachten op het volgende punt.” Met die kwinkslag doelde Agassi op de vertragingstechnieken van Nadal, die altijd als laatste de baan opkomt, na ieder punt naar de handdoek grijpt en opzichtig talmt bij het serveren.

Na de afstraffing tegen de nummer twee van de wereld (7-6, 6-2 en 6-4) kreeg Agassi een ovationeel applaus van de 13.000 toeschouwers op het centre court. Na een korte omhelzing met Nadal maakte hij voor de allerlaatste keer een diepe buiging en deelde hij handkusjes uit. Ook moest hij op de baan voor de camera’s van de Britse televisie verschijnen, iets wat normaal voorbehouden is aan de winnaar van het toernooi. Agassi’s stem brak bijna.

,,Hier afscheid nemen voelt voor mij hetzelfde als hier winnen”, zei de man uit Las Vegas, wiens relatie met Wimbledon aanvankelijk op de klippen liep. Bij zijn debuut in 1987 was hij nog de jonge opstandige rebel met zijn wapperende haren en felgekleurde kleding. Hij verloor kansloos op baan 2 (the graveyard) van Leconte en besloot nooit meer terug te keren. Het gras en de tradities van Wimbledon konden hem gestolen worden.

Drie jaar liet Agassi zijn gezicht niet zien in Londen, totdat hij zich – ouder en wijzer – realiseerde welke plaats Wimbledon in het internationale sportgebeuren innam. Zijn terugkeer leidde tot een liefdesverklaring, die in 1992 uitmondde in het hoogtepunt van zijn carrière. ,,De herinneringen die ik hier koester, zijn voor geen geld in de wereld te koop.”

Op Wimbledon ontdekte Agassi een liefde en respect voor de sport, die nergens werd geëvenaard. ,,Dat zal ik nog het meeste missen”, erkende hij, ,,hele kleine dingen zoals de bepaalde blik in de ogen van een ballenjongen”. Hij ontdekte in Londen ook steeds weer hoe bevoorrecht hij is als tennisspeler. ,,Die mensen die drie dagen langs de kant van de weg zitten in de hoop dat zij een potje tennis kunnen zien. Dan voel je de waardering. Soms voelde ik mij nederig als ik in een dure Wimbledon-auto langs die rijen mensen reed.”

Met Agassi verliest de tenniswereld een kleurrijke persoonlijkheid, die ook een belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de sport. Hij was de eerste speler die de bal met twee handen sloeg en de bal heel vroeg nam. Een speelstijl die wereldwijd navolging vond. ,,Ik ben trots dat ik een bijdrage heb geleverd aan de evolutie van het tennis. Ik wil mij ook blijven inzetten om deze sport vooruit te helpen. Het is voor mij onmogelijk dit boek dicht te slaan en weg te lopen.”

Zijn actieve loopbaan nadert het einde. Na de US Open zet Agassi er definitief een punt achter. De slopende jaren gaan tellen, het lichaam kon niet meer verder zonder cortisoneninjecties. Hij gaat zich nog meer inzetten voor liefdadigheid. Al meer dan tien jaar zet hij zich in voor kansarme kinderen in de achterbuurten van Las Vegas. En verder? Agassi ziet wel. ,,Twintig jaar ben ik iedere dag opgestaan met de gedachte: wat móet ik vandaag gaan doen. De komende twintig jaar hoop ik iedere dag op te staan met de gedachte: wat wíl ik vandaag gaan doen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden