Afzijdigheid bestaat niet

Ik weet echt niet of we Syrische vluchtelingen moeten opnemen en zo ja, hoeveel. Het lijkt een beschaafd ding om te doen, want je hart bloedt als je bedenkt hoeveel miljoenen in dat land ontheemd zijn geraakt door het oorlogsgeweld.

Maar hier schijnt, net als daar, de zon; daar op tentenkampen in een brandende woestijn, en hier op volle stranden en terrassen.

Nazomer heet dat bij ons.

Ons medeleven kent zijn grenzen.

Wat daar wordt uitgevochten is niet onze oorlog. Wat zei de Syrische dichter Adonis? 'Een volk dat zichzelf niet bevrijden kan, is zijn vrijheid niet waard.' Ik vond dat mooi klinken, maar ook hardvochtig, want die oorlog is allang geen interne strijd (en misschien nooit geweest) tussen een regime en een opstandige bevolking; daarvoor voeden teveel buitenlandse partijen de strijdenden, materieel en financieel; en soms ook personeel, zoals bij de djihadisten.

Afzijdigheid, zoals de dichter misschien wenst, bestaat niet. Amerikaanse raketten zijn een voortzetting van die bemoeienis met andere middelen. Straffe middelen, die een straffe reactie zullen oproepen. Dat heet escalatie. De brand wordt een uitslaande brand, naar belendende percelen.

Maar afzijdig blijven, dat gaat evenmin, omdat die afzijdigheid nooit heeft bestaan. Het vuur werd al van vele zijden aangeblazen. Het laait ook zonder Amerikaanse raketten verder, en zonder zulk ingrijpen zal die brand nog duizenden doden vergen.

Is dit hier soms ineens een geautoriseerd commentaar op de buitenlandse politiek? Nee, alleen maar een machteloos hardop mijmeren, zoals zovelen zullen doen, die evenmin weten in welke richting we moeten gaan, maar zich begaan voelen met die honderdduizenden vluchtelingen binnen Syrië en aan de landsgrenzen ervan, in Libanon, Jordanië en Turkije.

Bij GeenStijl hebben ze met die compassie weinig op. Het haalt niks uit, die vluchtelingen gaan nooit meer weg, en je haalt andermans stammenstrijd in huis, redeneert deze zijde van het spectrum, gevolgd door een rituele kat naar links, naar die 'GroenLinks en PvdA-malloten' voor wie het binnenhalen van een paar duizend zieligerds niets meer is dan 'fatsoensviagra voor jullie toch al immense gutmensch-boner.'

De formulering moet de auteur intens gelukkig hebben gemaakt, zodat uiteindelijk iedereen zichzelf bevredigt, zonder dat we iets wijzer zijn geworden.

Ik zou denken, als we dan al niet afzijdig zijn gebleven, dan is het in uiterste consequentie juist om ons ook om de vluchtelingen te bekommeren, en dat ook ruimhartig te doen.

Maar ik denk hier onbevoegd mee. Ik heb eenvoudig die luchtopname nog op mijn netvlies van een week of twee geleden, die luchtopname van een kolossaal vluchtelingenkamp in Jordanië, aan de Jordaans-Syrische grens, een stad inmiddels van 120.000 vluchtelingen, compleet met een provisorische winkelstraat - die ze Champs-Élysées noemen - en toeleverende hulporganisaties. Zand, slangen en schorpioenen.

Maar de zon schijnt er, net als bij ons.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden