Afscheidsvoorstelling die te rommelig en spanningsloos is

toneel

All Inclusive

Noord Nederlands Toneel

**

In essentie is alles kroegpraat. Je wilt het over een belangrijk onderwerp als migratie hebben en je verzandt in betekenisloze kroegpraat. Dit uitgangspunt tekent het universum van de voorstelling 'All Inclusive', de afscheidsvoorstelling van het artistieke team van Het Noord Nederlands Toneel.

Regisseur Ola Mafaalani en regisseur en schrijver Ko van den Bosch treden af als artistiek leider en ook vrijwel de gehele vaste acteursgroep, vormgever André Joosten en huiscomponist en muzikant Eef van Breen nemen afscheid van het gezelschap.

Ze doen dit met de voorstelling 'All Inclusive', over migratie en de conflicten die dit oplevert, maar ook over de mogelijke oplossingen die er zijn. Op zich natuurlijk een heel nobele doelstelling. Maar door als vertrekpunt een kroeg met een heel aantal banale personages te nemen en die kroeg ook nog eens in chaos uiteen te laten vallen, maken ze het de toeschouwer wel heel lastig om het geheel serieus te nemen.

Kennelijk hebben Mafaalani en Van den Bosch niet centraal willen staan als de vertrekkende macht. Er is namelijk gekozen om voor één keer - ook direct de laatste - als collectief te werken. Alle spelers staan daarom ook als regisseur in het programma vermeld, Mafaalani is niet eens de eindregisseur. Een ongerichte en veel te wijdlopige voorstelling is het resultaat.

Natuurlijk zitten er mooie vondsten in. Dat kan ook niet anders met zo veel getalenteerde mensen bij elkaar.

Malou Gorter springt eruit als de barvrouw die al tien maanden zwanger is. Lief-naïef probeert ze de mannen in haar kroeg bijeen te houden. Later, als het café uiteen is gevallen, zingt ze een triest lied en doolt door het chaotische universum dat is overgebleven. Haar monoloog over een moederspin en babyspin die op de vlucht zijn, wekt afschuw en kippenvel van ontroering.

Dit is helaas ook het enige moment in de voorstelling dat je echt raakt. De rest is te rommelig, niet scherp gekozen. Bram van der Heijden begint nog aan een aardige monoloog waarin een aantal oplossingen voor het vluchtelingenprobleem worden aangedragen, maar ook hij ontspoort al snel.

Dat past misschien bij het gegeven van vluchtelingen als 'mensen op drift', het is helaas in de uitwerking veel te diffuus en spanningsloos. Ontzettend jammer want het begin van de voorstelling is juist nogal confronterend; dat smaakt naar meer.

Het einde, waarin een grote marionet van gaas, een baby, naar beneden zakt waarna Jochem Stavenuiter hem letterlijk 'belichaamt' is een duidelijk geval van 'kill your darlings'. Waar is de regisseur als je haar nodig hebt?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden