Afscheid valt Timmer zwaar

heerenveen – Margot Boer zei het wellicht het meest treffend: „Als je aan vrouwenschaatsen denkt, denk je nog altijd aan Marianne Timmer. Ze is jarenlang het gezicht geweest van de sprintvrouwen. Het is nu aan ons om haar carrière te evenaren. Maar dat zal niet meevallen.”

Timmer nam gisteren, vrij onverwacht, definitief afscheid van de sport waarvoor ze jarenlang alles opzij zette. In de laatste jaren van haar loopbaan werd ze achtervolgd door pech. Door een slecht getimede griep kon ze op het Nederlands kampioenschap sprint geen passend vervolg geven aan haar rijke carrière. Ze was, om nog in actie te kunnen komen op internationale wedstrijden, afhankelijk geworden van de technische commissie van de KNSB. En dat wilde ze niet. „Ik wilde niet op mijn knieën om alsjeblieft nog te mogen starten. Daar pas ik voor.”

De beslissing om te stoppen, deed haar pijn. Voor het tweede seizoen op rij slaagde ze er niet in om afscheid te nemen op een manier die haar rijke loopbaan recht zou doen. Eigenlijk had ze vorig seizoen al willen stoppen, na de Spelen in Vancouver. Door een noodlottige enkelbreuk na een aanvaring met een op drift geraakte Chinese, slaagde ze er niet in op dat podium afscheid te nemen. Ze besloot een jaar door te gaan, in de hoop dat ze dit seizoen, in Inzell, tijdens de wereldkampioenschappen per afstand de sport definitief vaarwel te zeggen.

Dat lukte door lichamelijk malheur niet, waardoor gisteren het vervroegde en roemloze einde volgde. „De uiteindelijke beslissing nemen, was niet eenvoudig”, zei ze er zelf over. Ze sprak er lang over met partner en oud-doelman Henk Timmer. Op de bank, onder het genot van een glas port, hakte ze de knoop door. „De kogel is door de kerk. Ik stop er nu echt mee. Ik wilde op het ijs afscheid nemen en niet in een revalidatiezaal. Dat is gelukt. Maar als je afscheid moet nemen van iets waar je bijna twintig jaar ziel en zaligheid in hebt gelegd, valt dat niet mee. Ik heb ook geen idee hoe ik me op dit moment voel. Dat zal later wel komen.”

Henk Timmer noemde de laatste horde die zijn schaatsende naamgenote nam de grootste prestatie van haar loopbaan. „Dat ze acht weken na haar enkelbreuk weer op het ijs stond was ongelofelijk. Terwijl de kenners haar maximaal 1 procent kans gaven om überhaupt weer te kunnen schaatsen. Ze heeft afgezien hoor in die tijd. Zat ze met haar enkel in een voetenbadje waar stroom doorheen liep, terwijl de tranen over haar gezicht biggelden. Dat was onmenselijk. Maar ze is een liefhebber, heeft altijd alles voor haar sport over gehad. Zo terugkomen na die blessure dat was mij niet gelukt. Ik heb daar echt diep respect voor.”

Het nieuws over het afscheid van Timmer raakte ook de overige deelnemers aan het NK sprint. Ireen Wüst en Annette Gerritsen waren de lagere school amper ontgroeid toen Timmer in Nagano twee keer olympisch goud won. „Ze is zeker een inspiratie voor me geweest”, zei Gerritsen. „Bovendien is ze mijn hele carrière mijn ploeggenote geweest. Ik heb heel veel aan haar te danken. De manier waarop ze haar sport beleefde, de wijze waarop ze altijd haar eigen lijn bleef volgen. Heel sneu dat het nu zo heeft moeten eindigen.”

En Wüst: „Rintje Ritsma was vroeger mijn idool. Maar ik heb altijd vol bewondering naar Marianne gekeken. Haar twee gouden olympische medailles bij de Olympische Spelen in Nagano gaven me een kick. Dat wilde ik ook wel. Het goud bij de Spelen in Turijn zorgde bij mij acht jaar later uiteraard voor een ander gevoel, want die medaille had ik zelf willen winnen. Marianne is een groot kampioene. Zo’n afscheid verdient ze niet.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden