Afkijken, lenen, stelen op het Eurovisiesongfestival

Leuk voor bij de Eurovisie-bingo vanavond: afvinken welke nummers bekend in de oren klinken. Die kaart zit gegarandeerd zo vol. In theorie zou je op het Eurovisiesongfestival het beste liedje per land verwachten, maar de werkelijkheid is weerbarstig. Een van de vele eigenlijk ongrijpbare criteria van een goed popliedje is op zijn minst een zekere originaliteit. Dat je opveert en denkt van, hey, dat hebben we nog niet gehoord.

Nou, dat gaat vanavond niet gebeuren. Nu is plagiaat een zwaar woord, maar bij een aantal inzendingen kunnen we toch zeker spreken van onbeschaamd jatwerk.

Op zich is het geen ramp dat het songfestival heersende poptrends volgt. Het is nog altijd beter om de synths van de populaire Noorse producer Kygo te kopiëren (Bulgarije) of je oor te luister te leggen in de schimmige clubs van Berlijn (Letland) dan al die gedateerde housemeuk rond te sproeien die je dit songfestival om de oren vliegt.

Bovendien, popartiesten steunen altijd wel een beetje op de schouders van hun voorgangers.

Je laten inspireren is één ding, jatwerk een tweede. Dat intro van de Belgische Laura Tesoro? Luister eens naar het befaamde basloopje in 'Good Times' van Chic. De Duitse inzending leunt sterk op het melodietje van Rihanna's 'Umbrella'. Thuisland Zweden maakt het nog wat bonter: niet alleen is 'If I Were Sorry' een amalgaam van de laatste twee grote hits van Justin Bieber, ook is het refrein tot op de noot een kopie van Matt Simons' 'Catch & Release'.

Toppunt is toch echt Cyprus. In een ver verleden was The Killers een hippe band, rond de tijd dat ze een enorme hit hadden met 'Somebody Told Me'. In Nicosia moeten ze gedacht hebben dat het twaalf jaar later wel weer kon. Nee, Cyprus, nee.

Het wordt gekker. Want aangezien reguliere popregels niet altijd lijken te gelden op het songfestival, gappen deelnemende landen niet alleen onbeschaamd hits die het in de grote boze buitenwereld goed doen. Ze apen ook elkaar na.

Toen Nederland twee jaar terug verraste met het ingetogen liedje van The Common Linnets, liepen een jaar later verdacht veel man-vrouw-duo's in Wenen rond. De twee uit Estland kopieerden letterlijk de chemie tussen Waylon en Ilse, compleet met de cirkelende camera van regisseur Hans Pannecoucke. Op vergelijkbare wijze denkt nu iedereen dat Zweden vorig jaar het geheim heeft gekraakt, met die inventieve wisselwerking tussen dat ledscherm en winnaar Måns Zelmerlöw. En zie daar: dit jaar doet Rusland daar in hun spektakelshow gewoon een schepje bovenop.

Zo blijft de Eurovisie-microkosmos in stand, en zorgt dit alles er niet voor dat de inzendingen snel serieus genomen zullen worden. Aan de andere kant: als ieder land een autonome en authentieke artiest naar het songfestival zou sturen, krijg je straks allemaal Sienekes. Daar wordt niemand gelukkig van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden