Afkicken voor welgestelden

Jeroen Fisser was persoonlijk gedreven om een privékliniek voor verslaafden te beginnen: zijn vrouw dreigde aan de alcohol te bezwijken.

Wilfried van der Bles

„Het is een markt met enorme potentie”, glundert Jeroen Fisser, een van de twee initiatiefnemers van een privékliniek voor onder anderen alcoholverslaafden, die morgen in het Limburgse Epen wordt geopend door Martin Eurlings (de vader van de minister). Fisser: „Er zijn 1,2 miljoen Nederlanders die verslaafd zijn aan alcohol, die niet kunnen zeggen: ik sla eens twee dagen over. Daarnaast lopen er ook nog eens 1,7 miljoen Nederlanders met een depressie rond.”

Het U-center is behalve voor mensen met afhankelijkheidsproblemen (alcohol-, gok-, sex- of computerverslaafd), ook bedoeld voor mensen die vastgeroest zijn in slechte leefgewoonten, zoals te hard werken, te veel of te weinig eten, of te weinig bewegen met depressie, stress of burnout als gevolg.

De Limburgse kliniek is in korte tijd de tweede privékliniek waar mensen voor vier tot zes weken kunnen worden opgenomen voor een intensieve behandeling van hun verslavings- of lifestyleprobleem. Sinds kort is er ook SolutionS Center in Voorthuizen. Komende zomer opent de Schotse verslavingskliniek Castle Craig een vestiging in het Zeeuwse Wolphaartsdijk. In Oirschot, Brabant, opent deze zomer RoderSana de poorten, een initiatief van vijf reguliere instellingen.

Hoe groot het graantje zal zijn dat Fisser samen met zijn zakenpartner Antoon van Balkom op de markt zal meepikken, valt nog te bezien. Om met de directeur behandeling Jolanda Franken van het U-center te spreken: het is wel een kliniek voor welgestelde mensen die tot op heden uitwijken naar buitenlandse privéklinieken. Dat zijn er jaarlijks zo’n 1200, schat Fisser. Zijn kliniek heeft capaciteit voor 500 gasten per jaar.

Fisser (59) is een zakenman met een grote persoonlijke gedrevenheid om van het U-center een succes te maken. Hij maakt er geen geheim van dat zijn eigen vrouw aan de drank verslaafd was. „Alcoholverslaving is in Nederland een enorm taboe. Maar wij gaan er heel open mee om. In het buitenland is het taboe minder dan hier.”

In een vorig leven was Fisser directeur marketing bij een kledingbedrijf, een familieonderneming. Hij heeft zich laten uitkopen. „Ik was altijd onderweg. Mijn vrouw werkte bij de KLM. We moesten altijd afspreken: wanneer zien we elkaar? Daarom had ik heel lang niet door dat ze aan de drank was. Pas toen ik mijn aandeel in het bedrijf had verkocht en veel meer thuis was, kreeg ik het in de gaten.”

Het was een nachtmerrie, schetst Fisser zijn huwelijk in die tijd.

„We kregen door die alcohol steeds vaker ruzie. Verwijten vlogen over en weer. Ons huwelijk ging volkomen naar de knoppen. Ik zocht hulp, maar kwam van een koude kermis thuis. We hadden acuut hulp nodig, maar overal stuitten we op wachtlijsten. Ondertussen ging ons huwelijk naar een dieptepunt. Ik stond voor het grootste ethische probleem dat je maar kunt hebben. Wat te doen? Scheiden of niet? Kies ik voor het eerste dan zijn er twee mogelijkheden, bedacht ik: of ze eindigt in het Vondelpark, of ze pakt het positief op.”

„Op een avond –het was weer helemaal raak– zei ik: het is afgelopen, ik heb een flat voor je gehuurd. Had ze in elk geval een dak boven haar hoofd. Die mededeling veroorzaakte grote paniek bij haar. Ze ging te rade bij haar vriendinnen en kwam terug met het voorstel om naar een buitenlandse kliniek te gaan. Prima zei ik, hier heb je een brochure. Op een zaterdag heb ik haar naar de Oberberg Kliniek in Duitsland gebracht. Voor een therapie van zes weken, dag en nacht. Na zes weken kwam ze weer thuis. Klaar voor een nieuwe start. Het was 2004. Sindsdien heeft ze nooit meer gedronken. Drie keer per week gaat ze naar de Anonieme Alcoholisten (AA). Daar krijgt ze ongelooflijk veel steun. Zij werkt nu in Amsterdam als consultant en coach voor The Promise, een Engelse privé-kliniek. Fantastisch. Zij doet de intake. Voor de echte behandeling moet je naar Engeland.”

Deze positieve ervaring zette Fisser aan het denken. „Gespecialiseerde klinieken waar je gedurende een aantal weken verblijft voor een intensieve behandeling van je verslaving waren er in Nederland niet. In Nederlandse klinieken kun je alleen ambulant terecht.”

Bovendien, zegt Fisser, duurt het in Nederland te lang voordat je in behandeling komt. „Het voordeel van een privékliniek is dat je vandaag kan bellen en morgen terecht kunt. Dat is voor alcoholisten enorm belangrijk. Als ze op een wachtlijst terecht komen, hebben ze al duizend-en-een smoes verzonnen om er niet meer heen te gaan tegen de tijd dat ze aan de beurt zijn. Dus toen mijn vrouw terug kwam uit de kliniek zei ik tegen mijn vriend Van Balkom. dit bestaat in Nederland niet. Hij: ’Wat er niet is gaan we halen’.”

En zo gingen ze drie jaar geleden aan de slag. Ze oriënteerden zich in de Oberberg Kliniek in Duitsland, waar de patiënt een 1-op-1 behandeling krijgt van een therapeut. Ze reisden af naar The Promise in Engeland, waar meer met groepen wordt gewerkt. Ze gingen te rade bij Nederlandse verslavingsexperts. En ze gingen op zoek naar een locatie. Die vonden ze bij Epen in Limburg. Om dat gebied een economische impuls te geven, wil de provincie er een ’health care en cure’-gebied van maken. Het U-center komt als geroepen.

De kliniek bestaat uit een behandelcentrum en een hotel, het voormalige Golden Tulip/NH Hotel. Er zijn 55 kamers. Vijf daarvan worden vrijgehouden voor noodgevallen, zodat er nooit een wachtlijst is. De behandelstaf bestaat uit acht mensen. Dat zal uitgroeien tot een aantal van 25, verwacht Fisser. Het facilitaire bedrijf telt 17 mensen. Door de afgelegen ligging hoeven gasten uit ’Holland’ zich geen zorgen te maken over hun privacy. Ook Vlamingen kunnen er terecht. De voertaal is Nederlands. Fisser: „Ook al ben je door je beroep gewend je in het Engels uit te drukken, over psychische en emotionele problemen kun je het best in je eigen taal praten.”

Het U-center gaat nauw samenwerken met de faculteit psychologie van de Universiteit Maastricht. Wetenschappers zullen de prestaties van de kliniek nauwlettend in de gaten houden en zo nodig verbeteringen in de behandeling voorstellen.

Aan het verblijf in de kliniek hangt een prijskaartje dat er mag zijn. Want een behandeling in het luxe centrum is niet goedkoop: voor zes weken verblijf moet 20.000 euro worden neergeteld, bijna 500 euro per dag. Maar dat is in de wereld van privéklinieken een heel schappelijk bedrag. Bovendien, relativeert Fisser: „Waar ze elders anderhalf jaar therapie voor uittrekken, doen wij het in zes weken. De verzekeraar betaalt, schatten wij, 80 procent van de behandelkosten. Blijft over 12.000 euro. Die moet je zelf betalen. Maar wat stelt dat voor? De meeste mensen die wij tot onze cliënten zullen rekenen gaan drie keer per jaar op vakantie. Als je daar een jaar vanaf ziet dan ben je er. Als je daarmee je geluk kunt redden dan doe je dat toch?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden