Afkicken van het kinderparadijs

Ik stuurde mijn 12-jarige zoon afgelopen zomer naar een armoedig Bulgaars dorpje, om af te kicken van het materialistische kinderparadijs Nederland. Geen mobieltje, geen iPad, geen laptop, geen dozen met Lego, gewoon... nou ja, ik wist helemaal niet wat hij daar kon doen.

Het liefst had ik mijn puber naar Afrika gestuurd, want daar is de armoede tien keer erger dan in Bulgarije, maar dat was even te ver. Als begin vond ik een Bulgaars dorpje niet verkeerd. We brachten hem weg en hadden drie weken geen contact. Later hebben we de foto's gezien en zijn enthousiaste verhalen gehoord. Vooral over het begin van zijn verblijf was André heel erg te spreken. Later vond hij het vooral saai.

De foto's waren bijzonder vermakelijk: hoe hij tussen de koeien loopt, hoe hij een jongetje met een driewieler voortduwt, hoe hij in een bergrivier zwemt, hoe hij kampeert in plaats van slaapt in een luxehotel of chalet en hoe hij een speer van een stok maakt (want onze vriendin bij wie hij logeerde, maakte hem wijs dat er beren in het bos waren).

Bij thuiskomst hadden we een andere zoon. Opeens leek hij al zijn luxe spullen te waarderen. En daar ging het ons om: het besef dat de meeste kinderen ter wereld het niet zo breed hebben. Zelf had ik als kind een paar poppen en een voetbal en daar was ik heel blij mee. We hadden geen discolampen op onze kinderkamers, maar plakten vuurvliegjes met wat speeksel op ons voorhoofd. En we speelden oorlogje met pruimen die we zelf van de bomen plukten, want plastic pistolen met nepmunitie vonden onze ouders te duur.

In Nederland lijkt niets te duur. Mijn zoon en zijn vrienden hebben kasten vol speelgoed en gadgets. Ik ken een paar bijstandsmoeders waar de situatie precies hetzelfde is, dus inkomensafhankelijk is de verwennerij blijkbaar niet.

Bij thuiskomst kreeg mijn zoon een iPad voor zijn verjaardag. Daar had hij zelf best lang voor gespaard, want hij moest tweehonderd euro van zijn zakgeld bijbetalen. Dat is een van onze nieuwe regels: bij dure cadeaus moeten onze zoons zelf een groot gedeelte betalen. We hopen dat ze op deze manier hun spullen meer waarderen en er ook wat zuiniger op zijn. Als dat niet werkt: zo ver vliegen is Afrika ook weer niet. Dan kunnen ze zelf zien dat kinderen echt blij zijn met nieuwe schoenen in plaats van met een iPad.

Maria Genova is moeder en journalist. Ze schreef onder meer 'Het Duivelskind - Foute ouders en falende hulpverlening'.

Ze vervangt tijdelijk Gerwin van der Werf.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden