Adviseren, maar nu zonder de beklemming van de PvdA

Twee jaar geleden deden Lennart Booij (30) en Erik van Bruggen (32), oprichters van de PvdA-jongerenbeweging Niet Nix, een gooi naar het voorzitterschap van die partij. Dat liep uit op een teleurstelling. En hoewel de camera's lange tijd geen genoeg van het duo konden krijgen, raakten de twee snel buiten beeld. Maar ze zijn terug. Met een eigen adviesbureau.

'De jongens' werden ze destijds liefkozend genoemd door het partijkader. Vond de een ze 'dynamisch en avontuurlijk', anderen noemden het tweetal 'naïef en verwend'. Dat het allemaal anders moest binnen de PvdA, was kort en goed hun credo. Creatiever, sprankelender; twee woorden die het duo nog steeds graag bezigt.

De camera's waren destijds niet weg te slaan bij deze jonge honden, de herauten van een nieuwe generatie die pleitten voor verandering. Maar het PvdA-congres besliste anders. 'De jongens' werden de hemel in geprezen, maar niettemin koos de partij voor de degelijkheid van Marijke van Hees. Die overwinning werd in de pers vooral toegeschreven aan het verzet van het oude partijkader tegen jong, snel en anders.

Ja, ze waren er wel even goed ziek van, twee jaar geleden, dat het voorzitterschap aan hun neus voorbij ging. ,,Jongen nou, dat knalde er even goed in'', zegt Van Bruggen als hij terugdenkt aan dat moment. Hij kantelt zijn stoel op twee poten en lijkt de film van toen terug te zien in het water van de Amsterdamse gracht. ,,We zagen het wel een beetje aankomen hoor. In de laatste maand werd ons duidelijk dat we het misschien niet zouden redden. Maar als je wordt geconfronteerd met de harde realiteit, dan komt dat toch aan.''

Een maand of twee deden ze erover om een beetje bij te komen, vertelt Booij. ,,Ineens moet je weer een eigen leven opbouwen, heel raar was dat. We waren gewend vier, vijf optredens op een dag te doen, van hot naar her te vliegen. Eigenlijk sloeg het ook nergens op.'' Het loutert, zo'n ervaring, zegt hij. Je leert ervan. Maar leuk was het niet, nee.

Liggend in het gras aan een watertje in Noord-Groningen, het verleden overdenkend en dromend over de toekomst, kregen ze in die warme zomer van 1999 het idee een bedrijf te beginnen. Met z'n vieren zouden ze het doen, vier vrienden uit de PvdA. Uiteindelijk werd het een driemanschap: Lennart Booij, Erik van Bruggen en Alex Klusman.

In september van dat jaar begonnen ze, maar pas nu wordt de wereld op de hoogte gesteld. ,,We wilden iets kunnen laten zien'', verklaart Klusman die anderhalf jaar radiostilte. En inderdaad: naast de glamourachtige foto die Anton Corbijn maakte van de mannen, bevat de enveloppe met informatie een lijst van projecten waaraan het bedrijf de afgelopen tijd werkte. Een campagnebureau noemen ze zichzelf. Booij en Van Bruggen heet het. ,,Waarom mijn naam er niet in zit? Tja, we wilden toch nog een beetje gebruikmaken van de bekendheid van Lennart en Erik'', zegt Klusman.

De opdrachten die ze doen, laten zich moeilijk onder één noemer vangen. Ook van de website wordt een leek weinig wijzer. 'Op een vernieuwende manier pakken wij oude problemen aan. Wij creëren vrijplaatsen voor geëngageerde activiteiten en bieden ruimte aan jong talent. Booij en Van Bruggen is een bedrijf in beweging en beweging in bedrijf.' Pardon? Booij reageert vriendelijk op het onbegrip. ,,We zijn ook een a-typisch, niet-conventioneel bedrijf, een beetje activistisch'', vergoelijkt hij.

Aan de hand van een voorbeeld probeert hij uit te leggen wat zijn bedrijf doet. Voor het ministerie van buitenlandse zaken werken Booij en zijn collega's aan de publiekscampagne over de uitbreiding van de Europese Unie.

,,We doen onderzoek naar de mening van Nederlanders daarover. We geven de top van het ministerie strategisch advies en bedenken nieuwe manieren om dat onderwerp op de maatschappelijke agenda te krijgen. We laten verslaggevers met digitale camera's op pad gaan om mensen rechtstreeks te vragen of ze weten dat de Unie er twaalf, dertien landen bij krijgt en wat ze daarvan vinden. We schrijven er ook artikelen over voor de nieuwsbrief en de website.''

Door hun ervaring in de politiek deinzen ze er niet voor terug hun opdrachtgevers te zeggen waar het op staat. ,,Ik denk dat wij harder en eerlijker zijn dan buitenstaanders'', zegt Booij, en Van Bruggen en Klusman knikken instemmend. ,,Wij zeggen gerust: 'Dat moet je helemaal anders doen', als we dat denken. Wij zijn geen bureau van het type: U vraagt en wij draaien. Als een opdracht ons niet raakt of niks zegt, dan doen we 'm niet.''

Booij en Van Bruggen geeft ook ongevraagd advies. Zo heeft Jeroen van der Veer, de Nederlandse topman van Shell, onlangs een brief van het bureau mogen ontvangen. ,,Heel brutaal misschien'', zegt Van Bruggen. Het trio las een interview met Van der Veer over maatschappelijk ondernemen en wil daar graag eens over verder praten. Booij: ,,Wij willen weten of het Shell menens is. Wij vinden dat als ze echt maatschappelijk willen ondernemen, ze alles moeten 'teruggeven' wat ze gebruiken. In de trant van: je haalt olie uit de aarde, en plant er bossen voor terug. Het gaat om evenwicht, om balans.'' Van Bruggen: ,,Dat zouden ze dan tot in essentie moeten doen. Dus ook koffiebekertjes van gerecycled papier.'' Klusman: ,,Van oudsher is Shell een bedrijf dat door techneuten wordt gerund. Die denken vaak dat iets maar op één manier kan. We willen kijken of er ruimte is voor alternatieven.'' Maar Van der Veer heeft nog niet gereageerd.

Kwik, Kwek en Kwak. Elkaar onderbrekend en aanvullend voeren ze een gesprek. ,,Voor nieuwe medewerkers is dat wel eens lastig. We zijn drie vrienden, kennen elkaar al jaren, hebben aan een half woord genoeg'', zegt Klusman. Een onoverkomelijk bezwaar lijkt dat noch voor de opdrachtgevers, noch voor de collega's te zijn -inmiddels toch al weer acht.

De zaken lopen prima. ,,Toen we met ons plan bij ABNAmro kwamen, hadden we drie scenario's: het loopt niet al te best, het loopt goed of het loopt fantastisch. Het loopt goed. Eigenlijk fantastisch, maar ik vind het wat borstklopperig om dat te zeggen.'' Of ze de PvdA missen? Booij: ,,Eigenlijk gaat het allemaal veel gemakkelijker dan destijds bij de PvdA. We geven nog steeds advies, organiseren nog steeds leuke dingen, alleen dan zonder die beklemming van toen. Missen? Nee. We zijn nog alle drie lid, maar de PvdA is een privé-aangelegenheid geworden.''

Of ze nog naar het congres gaan, komend weekeinde, waar opnieuw een voorzitter wordt gekozen? ,,Ik heb me wel opgegeven, maar denk dat ik mijn privéleven voor laat gaan'', zegt Klusman. ,,Ook heel belangrijk'', vindt Booij. Van Bruggen gaat zeker. ,,Ik vind nog steeds dat er een aantal inspirerende mensen bij de PvdA zit. Het is leuk om die weer eens te spreken.''

Booij wil niet. ,,Nee, ik heb er geen enkele behoefte aan om daar rond te lopen. Ik sta er te dubbel tegenover. Sommige mensen vind ik aardig, maar aan de andere kant staat dat circus me ook tegen. De afkeer van het experiment binnen die partij. Ik vind het eigenlijk gewoon walgelijk.''

Van Bruggen: ,,Walgelijk?''

Booij: ,,Ja, walgelijk.''

Van Bruggen: ,,Dat vind ik een te hard woord, walgelijk.''

Booij: ,,Ja?''

Van Bruggen: ,,Ja.''

Booij: ,,Nou, weerzin dan. Ik heb weerzin. Grote weerzin tegen het gebrek aan lef in die partij.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden