’Adoptie biedt prachtig drama’

Regisseuse Ineke Houtman tussen haar jonge acteurs Matthias den Besten (links) en Claire Lapadu. (Trouw)

Het verhaal van de vondeling die op zoek gaat naar zijn wortels is zo oud als het kinderboek, van ’Alleen op de wereld’ tot Harry Potter.

Toch is ’De Indiaan’ van Ineke Houtman, naar een scenario van Nynke Klompmaker, een van de eerste Nederlandse kinderfilms die aan dat klassieke thema een moderne draai geeft.

Hoofdpersoon is de negenjarige Koos, die ’niet uit de buik van zijn moeder maar uit een vliegtuig komt’.

Zwartharige Koos wil graag op zijn blonde Hollandse vader lijken en vindt het niet leuk dat zijn moeder weer zwanger is. Dan ziet Koos mensen op straat die er net zo uitzien als hij: muzikanten uit Peru, Inca-indianen. Hij sluit vriendschap met Illari en gaat samen met hem op zoek naar zijn indianennaam.

Nynke Klompmaker, die eerder voor ’Sterke verhalen uit Zoutvloed’ schreef, bood haar scenario aan aan regisseur Ineke Houtman (’Madelief’, ’Polleke’) die viel voor Klompmakers ’mooie aanpak’. Houtman vormde het script om tot een aanstekelijke kinderfilm; avontuur en realistisch drama ineen.

Kinderfilms die ergens over gaan, hebben het moeilijk, zei producent Burny Bos bij de première. Was ’Polleke’, je vorige kinderfilm, geen groot succes?

Houtman: „Ja, ’Polleke’ heeft het wel goed gedaan, iets meer dan 100.000 bezoekers. Maar deze film is gebaseerd op een origineel verhaal. De ’Pietje Bells’ en ’Kruimeltjes’, gebaseerd op boeken die ouders en grootouders ook kennen, trekken automatisch honderdduizenden bezoekers. Een oorspronkelijke film heeft extra stimulans nodig. Daarom is een project dat kwaliteitsfilms ondersteunt, zoals ’Cinema Junior’ waar ’Kikkerdril’ van Simone van Dusseldorp en ’De Indiaan’ uit zijn voortgekomen, heel belangrijk.”

Het verhaal is klassiek én actueel. Hebben jullie veel research gedaan naar adoptie-ervaringen?

„Nynke heeft zich volgens mij niet verschrikkelijk ingelezen. Ze zag een documentaire over een jongen die geadopteerd was, die later de indianenkoning van Peru wilde worden, en die op zoek ging naar zijn indianennaam. Dat sprak haar erg aan. Zelf heb ik met een aantal adoptiefouders gesproken, onder anderen met Dido Michielsen, die twee Chinese kinderen heeft geadopteerd en daar een boek over schreef.”

Matthias, die Koos speelt, is zelf ook geadopteerd en vindt dat wel prima, zo vertelde hij in een interview.

„Ja, dat joch zit ook zo lekker in zijn vel! We hebben hem gevonden via een castingbureau dat geadverteerd heeft in adoptiebladen. Je zit in een kleine markt: accentloos Nederlandssprekende kinderen uit Midden-Amerika. Matthias is daarop af gekomen via zijn ouders. En hij was zo ongelooflijk vrij. De eerste keer deden we een opdracht waarin ik zijn moeder was die zijn geliefde knuffel de wasmachine in probeerde te praten. Matthias bleef zich heel koppig verzetten. Hij had ook helemaal niet het gevoel dat hij speelde. En daar komt nog bij dat het een ontzettend leuke jongen is om naar te kijken.”

De adoptiefouders in de film zeggen wel heel erg de verkeerde dingen.

„Ja, ongelooflijk dom hè? (lacht) Maar zij worden helemaal overvallen door de komst van een ’eigen’, een tweede kindje. Ze weten niet hoe ze daarmee om moeten gaan. Er is vaker spraakverwarring in het praten over biologische en adoptiefkinderen; veel onhandigheid in het benoemen; prachtig materiaal voor drama.

„Ik denk dat het succes van een adoptie van alles te maken heeft met hoe ermee wordt omgegaan. Of je het verschil niet verhult, maar uitspreekt bijvoorbeeld.

„Maar het mooie van deze tijd is ook dat dat allesbepalende van je afkomst losser is geworden. Dat zit ook in de film: familie zijn de mensen die van je houden.

„Ik kreeg na afloop een cadeautje van Matthias: een fotootje van hem en mij met de tekst: vrienden zijn de familie die je zelf kiest. Er zijn in de maatschappij nu veel meer mogelijkheden om te zijn wie je wil. Alleen moet je wel weten hoe je dat moet doen.”

Mijn zoons willen weten of Matthias altijd al katapult kon schieten.

„Nee, dat heeft hij speciaal geleerd. Ik hoor veel verhalen over kinderen die een katapult zijn gaan maken na het zien van de film. Ik hoorde van de schrijfster dat haar neefjes meteen bezig gingen met allerlei rituelen. Zelf heb ik als kind ook wel cowboytje en indiaan gespeeld, maar dat ging niet veel verder dan pief paf poef en achtervolgingen. Ik denk wel dat deze film een andere dimensie toevoegt, dat kinderen oog krijgen voor die meer mythische indianenwereld. Er is meer dan Kluk Kluk en Rood Opperhoofd.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden