Review

Admiral Freebee, verhalenverteller uit Braschaat

On the road' van Jack Kerouac is zijn favoriete boek, maar de grootste reis die Tom van Laere heeft ondernomen is veel bescheidener: de verhuizing van zijn geboortedorp Braschaat naar Antwerpen. Als Admiral Freebee (het spookschip uit Kerouacs roman) debuteerde de 27-jarige singer-songwriter eerder dit jaar met een collectie eigenzinnige popliedjes, gezegend met een plezierige ondertoon van zelfspot en ironie. Een plaat ook met een sterk verhalend karakter.

Tom van Laere ontpopte zich in zijn tienerjaren als veelbelovend tennistalent maar was, zo zegt hij zelf, te lui om dat talent te ontplooien. Muziek lag hem veel meer. Met zijn vader ging hij vaak naar concerten in Brussel: Bob Dylan, Miles Davis, Dizzy Gillespie, Ornette Coleman. ,,Alle groten hebben we gezien, maar Bob Dylan vond ik het indrukwekkendst. Omdat je echt kon zien dat hij speelde wat hij wilde spelen. Het was geen in elkaar gestoken show, zoals je vaak bij moderne artiesten ziet.''

Met name door Dylan is zijn liefde voor songteksten gegroeid. ,,Een van de grootste complimenten die ik ooit heb gehad was van iemand die zei: 'Ik luister normaal nooit naar teksten maar bij u wel.' Ik lees nu veel boeken van Connie Palmen, wij zijn een keer aan de praat geraakt over het nummer 'You are always on my mind' van Willie Nelson. Ze kon dat helemaal aan me uitleggen, ze had de tekst volledig door. Dat vind ik plezante mensen, die zo op een tekst letten.''

Verhalende songteksten, die vindt Admiral Freebee het mooist. Die drang verhalen te vertellen zat er van jongs af aan al in. ,,Vroeger op school haalde ik voor alle vakken slechte punten, behalve voor Nederlands. Ik leverde opstellen van tien bladzijdes in, terwijl eentje al voldoende was. Ik had altijd een tien min, die min was voor de inktvlekken. Omdat ik zo veel te schrijven had duwde ik altijd heel hard op mijn pen, vandaar de vlekken.''

,,Ik probeer altijd heel veel details in mijn songteksten te stoppen, zonder dat het ten koste gaat van de mysterie. Tom Waits is daar ook goed in. Je weet aan het einde van een Waits-nummer wel hoe de kamer eruit ziet, maar niet wat erbinnen gebeurd is. Maar een klank kan net zo goed een verhaal vertellen. 'Ascenseur pour l'echafaud' van Miles Davis bevat helemaal geen tekst maar is toch heel verhalend. Zelfs de stilte, wat ik persoonlijk een heel mooi instrument vind, kan een verhaal vertellen.''

Zijn muziek probeert hij zo weinig mogelijk te analyseren, om zo het oorspronkelijke karakter ervan te behouden. Op het podium vindt hij een drummer en een bassist erbij meer dan genoeg. Met muzikanten kan hij namelijk niet zo goed opschieten. ,,Die babbelen alleen maar over muziek. Maar wat ga je dan doen als je je gitaar vastpakt? Dan heb je over iedere noot al nagedacht en gekletst. Het nummer is eigenlijk al geschreven toen je erover aan het babbelen was. Als ik Roy Orbison opzet vind ik dat mooi, ik hoef niet te weten waarom. Goede muziek doet mij denken aan het leven. Als er in mijn leven iets gebeurt, schrijf ik er een nummer over. Bij muzikanten is het vaak andersom: muziek wórdt hun leven.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden