Adembenemende ode aan de jeugd, de liefde en het leven

La vie d'Adèle

Regie: Abdellatif Kechiche Met Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux.

*****

Adèle valt op Emma, in een 'coup de foudre' zoals de Fransen dat noemen. Een 'bliksemflits' die Adèle treft als ze op straat een vrouw voorbij ziet lopen: een jonge vrouw met blauw kort haar, spijkerjasje, sexy spleetje tussen de tanden. Adèle is nog maar zeventien, een schoolmeisje, gereserveerd, onzeker; ze begint ook maar net te voelen dat ze iets mist bij jongens. Ze probeert nog een vriendje uit, wat een sof wordt, en zoent dan met een meisje, dat haar afwijst als het Adèle menens blijkt. Onrust en vlinders brengen Adèle 's avonds in een homotent waar ze opnieuw het meisje met het blauwe haar ziet: Emma, kunstenares, zo'n tien jaar ouder. Nu valt Emma ook op Adèle.

In 'La vie d'Adèle' volgt de Tunesisch-Franse regisseur Kechiche Adèle voor en na de val, heel dichtbij, op de huid, maar toch ook met enige afstand, zeker in de bijna tien minuten lange expliciete seksscène waar in Cannes al veel om te doen was. De regisseur en de twee actrices wonnen in mei samen de Gouden Palm, maar de seks viel niet goed bij de lesbische schrijfster van de strip waarop Kechiche zijn film baseerde. Julie Maroh vond de scène kil, pornografisch, voyeuristisch. Zeker herken je in die lang uitgerekte vrijpartij Kechiche's fascinatie voor het vrouwelijk lichaam dat hij al eerder, even intens en minutieus volgde in gekronkel en gewieg tijdens de lange buikdansscène in zijn film 'La graine et le mulet'. Een fascinatie die ook de bron was van zijn 'Vénus Noire', over de Hottentot Venus, de Afrikaanse Saartjie Baartman wier lichaam in een kooi tentoongesteld werd in Europa.

Maar die blik van Kechiche is meer onderzoekend dan plat voyeuristisch. Hij onderzoekt de vorm van de liefde zoals de prille geliefden dat zelf ook doen. De klas van Adèle debatteert over kijken en verlangen, Emma praat over de vrije wil, de kunstenaarsvrienden van Emma oreren over het mysterie van het vrouwelijk orgasme. En in iedere scène duikt de kleur blauw op; gezien het haar van Emma de kleur van de liefde en van de jeugd, maar later ook van eenzaamheid en weemoed.

Mooi is dat in de film de homoseksualiteit zelf het punt niet is. Als Adèle haar angst eenmaal overwonnen heeft, gaat het alleen nog om de hartstocht, die - heel Frans - spaak loopt op verschillen in klasse, ongeveer als in het klassieke 'La Dentellière' waarin ooit Isabelle Huppert haar debuut maakte. Adèle komt uit een huis-tuin-en-keukenmilieu, houdt van pasta en Bob Marley; Emma heeft artistieke ouders en houdt van oesters en Sartre.

Bij momenten haakte ik af. Inderdaad duurt de seksscène lang waardoor dat gegraai, gezucht, gegrom en gehijg potsierlijk wordt. Maar de meeste tijd is deze film adembenemend: zo intiem, vrij, teder en aangrijpend; een ode aan de jeugd, de liefde en het leven.

cultuur & media 12

Interview met regisseur Kechiche

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden