Adembenemend zwieren door de Berlijnse nacht

Victoria

Regie: Sebastian Schipper. Met Laia Costa, Frederick Lau, Franz Rogowski, Burak Yigit en Max Mauff.

*****

Zeventien jaar na 'Lola rennt' is er een nieuwe Duitse sensatie. De film heet 'Victoria', en sleept je in één adembenemende camera-instelling van 140 minuten door de Berlijnse nacht. Daar treffen we de titelheldin, dansend in een ondergrondse disco, in het flikkerende licht van een stroboscoop.

De Spaanse twintiger is zoals zoveel jongeren naar Berlijn getogen. Victoria zag als studente aan het conservatorium in Madrid haar droom als concertpianaiste in duigen gaan. De concurrentie was te sterk, en de sfeer onder de studenten, allemaal rivalen, onverdraaglijk. Ze is naar Berlijn gevlucht, om het echte leven te ervaren, om iets groots en meeslepends te beleven.

Eerst is er de ontmoeting met de vier vrienden uit Kreuzberg: Sonne, Boxer, Blinker en Fuss. Het is al tegen de ochtend als de jongens Victoria het echte Berlijn laten zien. Ze tronen haar mee naar hun toevluchtsoord, het dak van een wooncomplex in voormalig Oost-Berlijn met uitzicht over de stad. Sturla Brandth Grovlen, de Deense cameraman die op de afgelopen Berlinale de Zilveren Beer won voor zijn kunststuk, volgt het vijftal op de voet, zonder de camera te laten zakken. Het verschaft de one take movie een ongelooflijke dynamiek.

Alexander Sokoerov klaarde de klus al eens met 'Russian Ark', door de camera in een enkele opname door de Hermitage te leiden. Die film bleef beperkt tot een enkele locatie. Maar de film Victoria zwiert door de straten van Berlijn en levert een unieke ervaring op, real time gefilmd tussen 4.00 tot 6.20 uur, als de vogels weer beginnen te fluiten. De acteurs hebben in die ene take de concentratie van toneelspelers.

Sebastian Schipper die al twintig jaar actief is als regisseur en acteur, en bij krimi-kijkers ook bekend is als 'Tatort'-commissaris Jan Katz uit Hamburg, weet zijn jonge acteurs tot grote hoogte te stuwen. Er is een prachtig intermezzo in het café waar Victoria werkt en waar ze, zittend achter de piano, met een Mephisto-wals van Liszt definitief het hart van Sonne verovert. De chemie tussen de Spaanse actrice Laia Costa en de Duitse acteur Frederick Lau is bijna tastbaar.

En juist als je denkt dat 'Victoria' afkoerst op een geweldige liefdesfilm, neemt het verhaal een wending, en belanden we via een bankoverval in een spannende thriller. Victoria doet mee, omdat ze voor het eerst van haar leven echte kameraadschap ervaart.

De bedwelmende grotestadskroniek, dit jaar uitgeroepen tot beste Duitse film, blijkt zo ook nog een ontroerend verhaal over solidariteit in zich te bergen.

Het is precies wat de Duitse cinema nodig had na Tom Tykwers 'Lola rennt' en Fatih Akins 'Gegen die Wand'; een film waar je hart een sprongetje van maakt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden