Adele breekt haar prijs in tweeën

Speelt racisme een rol bij de toekenning van de Grammy-awards? Kijk maar naar de cijfers.

Harmen van Dijk is redacteur van Tijd. Wekelijks bespiegelt hij de levens van beroemde mensen in Nederland en ver daar buiten. Reacties naar: h.vandijk@trouw.nl


In de popmuziek vechten directe concurrenten elkaar doorgaans de tent uit: Katy Perry háát Taylor Swift, het was altijd oorlog tussen Blur en Oasis en The Beatles en The Stones hielden op zijn minst de mythe in stand dat ze elkaars vijanden waren. Adele en Beyoncé, de absolute diva's van dit moment, hebben nooit aan deze traditie meegedaan. Ze vinden elkaar ge-wél-dig, als artiest en als mens. Als ze elkaar tegenkomen - meestal is dat op een plek waar prijzen worden uitgedeeld - kletsen ze bij. Beyoncé, de beheerste Amerikaanse perfectioniste, is dol op de ongepolijste Britse flapuit. Adele was al fan van Beyoncé toen ze zelf nog met een haarborstel voor de spiegel stond te zingen.


Ze bewonderen elkaar, en zo zou je kunnen verklaren waarom Adele afgelopen zondag haar zojuist gewonnen Grammy-award - oeps - in tweeën brak om de helft ervan aan Beyoncé te geven. Even daarvoor had ze op het podium al in tranen uitgeroepen dat niet zij, maar haar favoriete collega had moeten winnen in de categorie album van het jaar, de belangrijkste van de tientallen Grammy's die worden uitgedeeld.


Het was echter meer dan vriendschap. Adele zei wat de hele zaal dacht. Weliswaar was haar album 'Hello' de grootste verkoophit van 2016, Beyoncé's 'Lemonade' was het artistieke hoogtepunt. In Adele's woorden: "Monumentaal." En actueel: het oplaaiende racisme wordt aan de kaak gesteld - in het bijzonder bezingt Beyoncé de positie van zwarte vrouwen.


Hebben de Grammy's, net als de Oscars, een diversiteitsprobleempje? vroeg muziekblad Billboard zich voorzichtig af. Tja, kijk eens naar de statistieken: sinds het begin van het prijzencircus in 1957 wonnen slechts tien niet-witte artiesten de hoofdprijs Album of the Year (Stevie Wonder overigens drie keer, dat dan weer wel). Er zijn allerlei sub- categorieën waarin zwarte artiesten wel scoren, Beyoncé won zondag Best Music Video en Urban Contemporary Album - wat dat dan ook wezen mag. De laatste keer dat een niet-witte vrouw de belangrijkste prijs won was in 1999: Lauren Hill. En dat terwijl juist in de muziekwereld mensen met diverse huidskleuren ruim vertegenwoordigd én succesvol zijn. Dus ja, dan kun je racisme vermoeden. Zwarte topartiesten als Kanye West, Drake en Frank Ocean namen dit jaar al niet eens meer de moeite om te komen.


Grammy-baas Neil Portnow verdedigde zich: de uitslag wordt bepaald door 14.000 collega's die lid zijn van de Recording Academy en die hebben blijkbaar een traditionele (lees: witte) smaak. Het was dapper van Adele dat ze ter plekke de discussie durfde te beginnen, tijdens de prijsuitreiking met veel van die leden in het publiek. Want het is nogal een mijnenveld - waar ze meteen al in ging staan toen ze geëmotioneerd tegen Beyoncé zei: "Je geeft mij en mijn vriendinnen - mijn zwarte vriendinnen - kracht. Ze durven voor zichzelf op te komen."


Zwarte vriendinnen? Dat vonden heel wat twitteraars ontzettend 'white privilege' klinken uit de mond van een witte zangeres. Maar gelukkig overschaduwde het politiek-correcte geneuzel niet de echte discussie. De organisatoren van de Grammy's zullen, net als hun collega's bij de Oscars, aan de bak moeten om geloofwaardig te blijven.


En Beyoncé? Die zei niets, pinkte een traantje weg en gaf, volop zwanger van een tweeling, een majestueus optreden ten beste. Waarmee ze liet zien dat haar goede vriendin Adele volkomen gelijk had: zij was de ware winnares.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden