Achterom kijken

Over een kleine maand word ik tweeënzestig. Zo zeggen we dat. Niet: een jaar geleden was ik zestig, laat staan: drieënveertig jaar geleden werd ik negentien. We moeten vooruitkijken, niet achterom. Wie dat laatste doet verstijft, wordt een zoutpilaar, zoals het lot van Lots vrouw ons leert.

Tweeënzestig, ik laat het even rondzingen, wat betekent het eigenlijk? Op ons gevoel kunnen we niet meer afgaan, ik voel me helemaal geen tweeënzestig, wat dat ook moge betekenen. Je 'echte' leeftijd valt eigenlijk nauwelijks te bepalen, zeker niet als je op je innerlijk afgaat. Voel ik me zestig? Veertig? Dertig? 'Zestig is het nieuwe veertig' zeggen ze, en 'Vijftig is het nieuwe dertig'. Eh, veertig is...? Nee, niet het nieuwe twintig: 'veertig is het nieuwe sexy'. Op die manier komen we er natuurlijk niet, met al die leeftijdloze ouwe hippies, krasse knarren, babyboomers en andere oudere jongeren.

Alleen aan de hand van concrete voorwerpen kunnen we onze leeftijd nog goed definiëren. Weet je, ik heb de distributieradio nog meegemaakt. Herinner je je nog dat vroeger in de bioscoop de collectebus rondging? Onlangs was ik bij mijn vriendin (zestigers hebben geen vrouwen meer maar vriendinnen, ook zoiets!) en omdat ze haar kamer aan het inrichten was stond daar bij wijze van arbeidsvitaminen (bestaan die eigenlijk nog?) een gettoblaster aan. Gettoblaster, ik vraag me af of mijn dochters wel weten waar ik het over heb. Ja kinderen, in papa's jonge jaren wás je iemand als je met zo'n lawaaiige stofzuiger op je schouder over straat ging, een echte vent.

Nu is alles klein geworden, hoe kleiner hoe beter, minuscule mobieltjes, onzichtbare oortjes in, en de Amerikaanse sleeën waar je vroeger van droomde hebben plaatsgemaakt voor compacte autootjes. Of buigt die trend alweer om? Tegenwoordig zie je de mensenkinderen weer met flinke koptelefoons op hun hoofd, en wie geld heeft wil in een bovenmaatse SUV rijden. Je maakt wat mee als je tweeënzestig wordt! Sommige dingen wennen niet. Zo zal ik het bijvoorbeeld nooit over een 'kliko' hebben, sterker nog, wat is een kliko eigenlijk? Hup computer aan en het internet op. Kliko, beste lezers, is een eponiem voor een afvalcontainer die bedacht is door de firma's Klinkenberg en Koster, voorheen leveranciers van vuilniswagens die, zo lees ik, ook toen al kliko's genoemd werden, maar niet door mij. Enfin de computer, ik heb in de kast nog een exemplaar staan waar je zwarte slappe floppies in moest doen om vooruit te komen.

Wie wat bewaart heeft wat. Oude culturen wisten dat te waarderen, de Grieken bijvoorbeeld meenden dat ze met de rug naar de toekomst stonden en naar het verleden keken. De Hebreeuwse mens projecteert het verleden voor zich want dat kan hij zien. De Himba's, uit Noord-Namibië, zien de toekomst als een rivier die nog niet is langsgestroomd; wat voor hen ligt, de rivier die al wel is langsgestroomd is het verleden. Dat mag allemaal waar zijn, over een maand word ik niettemin tweeënzestig en om met een variant op Mulisch te spreken: erger dan tweeënzestig worden is géén tweeënzestig worden!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden