Column

Achter onze rug vergaart de jeugd van tegenwoordig een enorme kennis

Beeld Archieffoto ANP

Jeugd van tegenwoordig is er natuurlijk altijd geweest, of althans sinds het paleolithicum. Hoor mij met m'n paleolithicum, ik heb het toepasselijke geologische tijdperk gewoon op internet opgezocht hoor.

Ik stel me zo voor dat die eerste kinderen gekleed in dierenvellen in de buurt van de grotten speelden, met stokjes en steentjes die ze vonden, achter klein wild aangingen. Voor wat later hebben we Pieter Breughels schilderij 'Kinderspelen' waarop de kenners 91 spelletjes hebben ontwaard, waaronder paardjerijden, met poppen spelen, hoepelen en aan elkaars haren trekken.

Mijn vader vertelde me toen ik klein was dat hij toen hij zelf nog klein was met zijn vader was wezen vissen en ze een snoek hadden gevangen waarin bij thuiskomst een kikker bleek te zitten. Vroeg-twintigste-eeuws vissen dus; taferelen van W.G. van de Hulst verschijnen op mijn netvlies, over slootjes springen, je verstoppen in korenvelden, klompjes op de deel. En voor de stadskinderen Pim en Mien, bijvoorbeeld als ze in een nieuw gegraven goot in hun straat spelen: 'Wat zijn hun kle-ren vuil! En hun handen! Maar ze von-den het toch prettig in de goot.'

Zelf lag ik in het neolithicum op achtjarige leeftijd in bed aan de Kopsstraat 18, Haarlem, en probeerde te bedenken hoe dat zat met het heelal en de oneindigheid, een tergende kwestie waar ik maar niet uitkwam maar waarvan ik wel voelde dat het iets fundamenteels was.

Oefenen voor opa

Afgelopen week had ik twee negenjarige jongetjes te logeren, Abel en Duuk. Oefenen voor opa. Binnen een mum was de tafel bedekt met boeken over dinosaurussen en jeugdencyclopedieën. Ik zelf bleek in het bezit te zijn van de dvd's van Planet Earth II en die wilden ze wel zien. We zetten ons voor de buis, zij om de bergen en jungles en dieren in ogenschouw te nemen, ik om deze jeugd van tegenwoordig te bestuderen.

Ik wist niet wat ik hoorde. Terwijl David Attenborough met sonore stem aankondigde dat we zus en zo verre eilanden gingen bezoeken, riep de een 'ha, de komodovaraan' terwijl de ander bij een zeker spitsmuisje wist te melden dat-ie alleen op Christmaseiland voorkwam. Christmaseiland jazeker!

Zelf meende ik op zeker moment een bever in het water te zien zwemmen, maar nee zeg wat was ik een onnozelaar, dat was een capibara.

De kennis die deze jongetjes met zich meedroegen was immens, formidabel, en ze zagen er geen kwaad in haar uit te dragen en de achterlijke senior bij te lichten. Wist ik wel dat de anchiornis de kleinste dinosaurus was maar dat ze in Engeland onlangs een nog kleinere gevonden hadden, van maar dertig centimeter? Het lijdt geen twijfel of achter onze rug is de jeugd van tegenwoordig bezig een enorme kennis van de wereld te vergaren.

Ik probeerde er begin jaren zestig nog achter te komen wie die Kennedy precies was maar negenjarigen van nu vertellen mij over het Perm en Trias alsof ze er zelf aanwezig zijn geweest. Is deze specialistische kennis aan jongetjes voorbehouden? Nee, ik vroeg op de familiereünie aan mijn eveneens negenjarig achternichtje Moira wat ze later wilde worden: marinebioloog, zei ze.

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden