Achter het ecoduct lonkt de waterpoel

Faunabescherming protesteert vandaag bij het omstreden ecoduct Hulshorst tegen het afschieten van herten. De provincie heeft toegezegd dat het ecoduct pas ná het jachtseizoen opengaat. Maar wat voor een weg moet je als hert eigenlijk afleggen om van de arme Gelderse zandgronden naar de rijke klei aan het Veluwemeer te komen?

HANS MARIJNISSEN

Het zal een paar weken gesnuffel en geloer kosten, maar op een gegeven moment springt dat hert, óver het lage rooster dat zal blijven staan om de zwijnen tegen te houden. Verschil moet er zijn.

Het ecoduct is wel veertig meter breed, honderd meter lang en ingeplant met bloemen en grassen die een stuk beter smaken dat die taaie stengels op de zandgrond. Het glooit een beetje, alsof het hier een licht geaccidenteerd pad op de oude Veluwe betreft. Het zal wennen zijn; aan het geruis van de auto's eronder en elk half uur de stoptrein naar Zwolle. Maar langs de stobbewallen van opgeworpen wortelkluiten is best een poging te wagen.

Volgens ecoloog Robert Ketelaar van Natuurmonumenten is deze oversteek bij Hierden en Hulshorst uniek, want de enige plek waar er via het ecoduct nog een groene verbinding te maken is tussen 'de grote bult' - de Veluwe - en het Veluwe-meer. "Het is om verschillende redenen erg belangrijk die gebieden te koppelen", zegt Ketelaar. "Zo activeren we de trekroutes, niet alleen van grote zoogdieren als herten, maar ook die van vleermuizen. Ook voor hen is een snelweg een te grote barrière. Ze kunnen straks in het ene gebied de nacht doorbrengen, en in het andere fourageren."

Daarnaast wordt het leefgebied vergroot, zodat de dieren meer bewegingsvrijheid hebben, en als er meer leefgroepen ontstaan wordt de kans kleiner dat een soort uitsterft. Tot slot zorgt een groter leefgebied voor genetische variatie. Een leefgroep heeft elke tien jaar nieuw bloed nodig.

Vanaf het ecoduct is aan de Hierdense kant een waterpoel te zien, als lokkertje. Herten zijn er gek op, net als het kleine spul dat meekruipt en -vliegt. Na die poel ligt het landschap geheel open. Via de bossen en weides van landgoed Hulshorst, met hier en daar een spreng, wacht alleen de provinciale Harderwijkerweg nog, maar die wordt met reflectiepaaltjes zo ingericht dat de herten alleen op een speciaal deel oversteken. En daar staan weer borden die automobilisten waarschuwen.

Het zal de komende jaren vooral experimenteren worden, zegt Ketelaar. "Ik weet wel ongeveer wat herten doen, maar ik kan niet voor ze instaan. We zullen ze heel geleidelijk het gebied moeten inlaten, maar dat kan niet zonder er af en toe een neer te schieten. Aan deze kant van de Veluwe komen te veel stromen samen. Maar als we het ecoduct ná het jachtseizoen openen, verwacht ik niet te veel problemen."

Het lage, open land verschijnt. Sommige akkers zijn al van Natuurmonumenten en zijn ingezaaid met veldbloemen. Hier geen eiken of beuken meer, maar wilg en es. Je kunt je als hert in de natte bossen verschuilen, om uit te komen op de zandduinen aan het Veluwe-meer. Genoeg te eten hier, om 's avonds weer terug te keren naar het hoge bos. Maar misschien zit er in de toekomst ook een zwemtocht in. De Flevo-polder aan de overkant moet te halen zijn.

Ecoloog: Geleidelijk toelaten herten kan niet zonder er af en toe eentje neer te schieten

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden