Achter de politieke kwestie in de Hedwigepolder gloort nog een hele Westerschelde

Het gedraai in de Hedwigepolder heeft Neerlands reputatie van betrouwbare verdragspartner al teniet gedaan. En nu ligt er een compromis waarvan nog moet blijken of het wordt gesteund door een meerderheid in de Tweede Kamer en of het acceptabel is voor Vlaanderen. Wel zeker is dat deze tussenoplossing duur is.

De natuurontwikkeling in de Westerschelde had nooit de politieke kwestie mogen worden die hij nu is. Natuurlijk, een beslissing om goede landbouwgrond terug te geven aan de zee is geen lichte. Dat doe je niet zomaar, zeker niet in Zeeland waar de zee in de loop van de tijd zoveel genomen heeft. Maar Nederland is willens en wetens verplichtingen aangegaan, in verdragen met zijn Vlaamse buren en in Europese wetgeving.

In de kraamkamer van dit kabinet moesten die internationale verplichtingen terzijde worden geschoven om tot een bevalling te komen. In het regeerakkoord werd opgenomen dat de Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen toch niet onder water gezet zou worden.

Een juridisch onhoudbare stelling. Dat is ook het kabinet duidelijk geworden. En staatssecretaris van landbouw Henk Bleker kreeg de schone taak op zoek te gaan naar een uitweg. Die denkt Bleker te hebben gevonden in een lappendeken van stukjes natuurontwikkeling, waarbij de Hedwige voor eenderde onder water komt te staan.

Nu de bescheiden polder zo'n politieke kwestie is geworden, moet je bijna hopen dat het compromis van Bleker door alle betrokkenen, parlement, Europese Commissie, Vlaamse regering, geaccepteerd zal worden. Dan is de kwestie eindelijk uit de wereld. Maar je weet dat daarmee de zaak niet is afgedaan. De verantwoordelijkheid voor de toegankelijkheid van de Antwerpse haven en dus verder uitdiepen van de Westerschelde en dus natuurontwikkeling ter compensatie, die verantwoordelijkheid blijft.

Bleker heeft misschien een oplossing gevonden voor de netelige politieke kwestie die dit kabinet heeft gecreëerd. Maar wat Nederland nodig heeft is een plan voor de ontwikkeling van de Westerschelde op lange termijn, zowel de vaarroute als het natuurgebied.

Daarom is iedere suggestie dat dit de laatste ontpoldering in het Zeeuwse zal zijn, misplaatst. Die suggestie is onder anderen gedaan door commissaris van de koningin in Zeeland Karla Peijs en door CDA-Kamerlid Ad Koppejan. Laten we duidelijk zijn: afwegingen tussen landbouw en natuur, tussen polder en zee, zullen er meer komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden