Acht ondraaglijke seconden tekort voor de Spelen in Rio

Michel Butter mist limiet tijdens marathon van Amsterdam

Michel Butter perst alles uit zijn lijf. Het laatste restje energie moet uit zijn tenen komen. De 29-jarige atleet is helemaal op, na een gevecht van 42 kilometer in de motregen. Hij rent het olympisch stadion in, richting de finish van de marathon van Amsterdam.

Een tijd binnen de 2 uur en 11 minuten is nodig om naar de Olympische Spelen in Rio te mogen. Het hangt erom. In de laatste meters van zijn eindsprint gaat zijn blik naar de klok. 2.10.58.

Butter kan de eindstreep zien, hoort de mensen juichen in het stadion. 2.10.59. Kon hij de klok nu maar stil zetten. 2.11.00. Dan komt het besef. Hij haalt het niet. Dan breekt Butter. Hij rent, huilt en schreeuwt tegelijkertijd. Zijn gezicht richting de hemel, de ogen dicht. Hij wil het niet weten, de klok niet zien.

Butter loopt door terwijl de seconden verder tikken. Dan is hij er. 2.11.08. Acht seconden tekort voor Rio. Acht. Hij begraaft zijn gezicht in zijn handen. Laat zich vallen op zijn knieën. Huilend. Op de rode tartanpiste ligt een intens teleurgesteld hoopje mens.

Had hij maar ergens, op die lange weg onder het Rijksmuseum door, langs de Zuidas, dat zware stuk langs de Amstel, door het Vondelpark richting het olympisch stadion, een klein tikkeltje harder gekund. Acht seconden sneller.

Khalid Choukoud, één van de drie Nederlanders die gisteren onder de olympische limiet wilde lopen, haalde het ook niet. Hij kwam 34 seconden tekort. Abdi Nageeye veroverde wel een ticket naar Rio. De tot Nederlander genaturaliseerde Somaliër liep 2.10.24 en vierde als enige feest.

Uitgebreid juichen kan Nageeye niet, als hij Butter op de grond ziet liggen. De 26-jarige atleet draagt een handdoek om zijn schouders met een tekst met een succeswens voor de Spelen. Nageeye stapt naar zijn collega toe, klopt hem bemoedigend op zijn rug. Dan wordt Butter overeind geholpen, iemand slaat een witte handdoek - zonder tekst - om zijn verkleumde lichaam. Er volgen vele omhelzingen. Zijn coach houdt hem lang en stevig vast. Dan zijn vriendin. Ze huilt met hem mee.

Nageeye bekijkt het tafereel van een afstandje. Hij voelt de teleurstelling van Butter, die maandenlang last had van blessureleed en nu eindelijk weer fit is. "Ik weet hoe hard hij ervoor heeft getraind om weer terug te komen", vertelt Nageeye. "Ik ga hier nu niet zitten juichen voor mezelf. We moeten elkaar troosten."

De geboren Somaliër ging van start met een andere tactiek dan Butter en Choukoud, die van plan waren om de wedstrijd in een negative split te lopen. Rustig beginnen en steeds sneller lopen leek Nageeye geen goed plan. Hij ging liever snel van start, zodat hij al goed op schema lag als zijn spieren last gingen krijgen van de kou.

In zijn derde marathon ooit had Nageeye het streven om onder de 2.10 te lopen. Die ambitie liet hij tijdens de race door de hoge luchtvochtigheid varen. Op 35 kilometer kwam hij alleen te lopen en zette hij alles op alles om de olympische limiet nog veilig te stellen.

Choukoud en Butter hadden ook last van de regen tijdens de marathon, die voor het tweede jaar op rij werd gewonnen door de Keniaan Bernard Kipyego (2.06.18). "Ik heb wel getwijfeld om ietsje eerder te sprinten, maar de kou zat in de benen", verklaarde Butter. "Dan moet je wachten." Toch verwijt hij zichzelf niets. "Ik heb alles gegeven. Er zat echt geen seconde meer in."

Wat rest, is teleurstelling, maar er is nog hoop. In het voorjaar is het lichaam - dat maximaal twee marathons per jaar kan lopen - weer klaar voor een maximale prestatie op de afstand over 42,195 kilometer. Dan hopen de drie Nederlandse marathonlopers alsnog samen feest te vieren.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden