Acht Mei: geen gezicht

De Acht-Mei beweging, ooit begonnen als het andere gezicht van de r.-k. kerk, heeft geen smoel, zegt Rex Brico in het decembernummer van de Acht Mei Post.

Het blad sprak met vier sympathisanten van het jarige platform voor vernieuwingsgezinde katholieken. Rex Brico, redacteur geestelijk leven, eerst bij Elsevier, daarna columnist bij het Algemeen Dagblad, mist een duidelijk eigen profiel van de AMB. Over de Acht Mei-manifestaties: “'t Is een markt vol mogelijkheden. Alles kan, alles biedt zich aan. Ik mis vooral de spiritualiteit.”

De eerste jaren zette de beweging zich af tegen het hiërarchische gezicht van de kerk, maar “de laatste jaren blijkt: je kunt niet alleen een gezicht hebben door je af te zetten. Na een paar jaar houdt dat op. En wat is dan wel dat gezicht van de kerk? Dat heb ik er niet in teruggevonden.”

Brico zou ook liever zien dat Acht Mei op publicitair gebied fuseert met geestverwanten en dus samen met bladen als De Bazuin, de Heraut, Uittocht, Leerhuis en liturgie één blad gaat uitgeven, zoiets als de National Catholic Reporter in de VS. Brico: “Overal zie je fusies, behalve in de vooruitstrevende katholieke kerk. (. . .) De beweging zoals zij nu is eindigt in volstrekte desintegratie,” voorspelt hij.

Gespreksgenote Marieke Tetteroo, geboren na het Tweede Vaticaans Concilie, heeft wel een beeld van het andere gezicht van de kerk. Haar voorbeeld: “De Mirjamzusters in Amsterdam die condooms uitdelen aan heroïnehoeren.” Waarom ze ondanks alles in de kerk blijft? “Omdat ik denk dat er in die kerk ook een hoop goede dingen zitten, waarbij ik me zeker thuisvoel.”

Zeven ton

In diezelfde door Brico genoemde National Catholic Reporter, onafhankelijk r.-k. weekblad, een warm portret van twee priesters die 58 jaar innig bevriend zijn ondanks dat ze in ongeveer alles van elkaar verschillen. De NCR somt op dat Pat Ahern, van Ierse komaf, conservatief is, in een pyjama slaapt, zijn whisky puur drinkt, prachtig zingt en lage bloeddruk heeft, terwijl zijn maatje Sal Adamo, van Siciliaanse afkomst, progressief is, in bed een nachthemd draagt, zijn scotch met ijs drinkt, een rasperige bas heeft en hoge bloeddruk. Samen hebben ze een buitenhuisje dat inmiddels zeven ton waard is. De langstlevende zal het erven, en de beide vrienden houden elkaars gezondheid dan ook nauwlettend in de gaten. In het begin ergerden ze zich wild aan elkaar, maar tijdens een filosofische discussie over existentie en essentie kwam de vriendschap.

Ahern weet al hoe hij wil sterven: door een val uit een vliegtuig waarin hij zojuist na gebiecht te hebben met zijn vriend Adamo heeft zitten pokeren, onder het bidden van de rozenkrans. “Dan gaat het luik open en val ik in de oceaan terwijl ik Sal's geld bij me heb.” Het portret eindigt met roerende liefdesbetuigingen over en weer: als de een ziek wordt zal de ander tot het einde toe voor hem zorgen.

Over vriendschap gesproken: het r.-k. bisdom Den Bosch is bevriend met de (protestantse) Landeskirche van Kurhessen-Waldeck. In het bisdomblad van Den Bosch een reactie van Oberkirchenrat Horst Dickel op de encycliek Ut Unum Sint, over oecumene. Dickel valt erover dat de paus onder 'kerken' de r.-k. kerk en de orthodoxe kerken verstaat, en onder 'kerkelijke gemeenschappen' de protestantse kerken.

Inderdaad zijn de leerstellige verschillen tussen katholieken en protestanten groot, maar beide tradities zijn in de praktijk dichter naar elkaar toegegroeid. Dickel: “Wij hebben bij voorbeeld geleerd meer aandacht te besteden aan de sacramenten. We hebben geleerd de liturgische symbolen meer waarde toe te kennen. We hebben ook geleerd, om te gaan met Maria, haar belangrijkheid te kennen in bijbelse zin. De naam Maria heeft daardoor in de evangelische kerk een andere klank gekregen.” Anderzijds signaleert hij in de doorsnee mis meer aandacht voor de verkondiging en voor de exegese.

Weg met de knusheid in de kerk, schrijft de lutherse predikante W. T. V. Verhoeven uit De Haag in het SoW-opinieblad Centraal Weekblad. Haar betoog: de ziekte van de Samen-op-Wegkerken is: teveel knusheid. Gezelligheid, vaste gewoontes, een hechte club. “Is Samen op weg ook niet gekozen met het oog op anderen?” Die anderen hebben ook behoefte aan geborgenheid en dat is wat anders dan knusheid. Vrij vertaald: een knusse kerk heeft de deur en de gordijnen dicht, een kerk die geborgenheid biedt heeft ze juist open. Waarom heeft de kerk de gordijnen dicht? Uit onzekerheid en aarzeling. Maar, eindigt ds. Verhoeven optimistisch: de kerk gaat ondanks ons verder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden