COLUMN

Acht honden, en een stuk Zeeuwse chocolade

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Mia de Franse bulldog was de dapperste, die begon als eerste als een dolle rondjes te rennen.

Rinus en Lien kwamen langs. Met een A4’tje en een stuk Zeeuwse chocolade. Op het A4’tje stonden hun namen, de namen van de twee honden - Anka (een herdershond) en Boomer (een Rottweiler) - en de mededeling dat we in september uitgenodigd worden voor een feestje, een housewarming. “Meneer Bakker!”, riep Lien al op de weg. Zo gingen ze alle buren af en na een tijdje praten zei Lien: “Nu gaan we naar buurman Klaus.” Ze kennen Klaus uit deze krant. Ze weten alles over me. Wordt vervolgd, in september. Ik snap dat ik een beetje uitkijken moet met wat ik hier schrijf.

Samen met nieuwe buurman Axel - klein van stuk, slager, crocs aan de voeten - maakte ik het hondenhek af. Hij en zijn vrouw Gabi waren al begonnen, maar het vlotte niet erg. De zes honden maken nogal eens ruzie, ze zijn veel binnen en hadden slechts een klein stukje voor het huis als buitenruimte. Ik zei tegen Axel dat ze misschien daarom zo veel ruzie maakten. Dat zou goed kunnen, zei Axel, en we hadden zin er een flink stuk bewegingsruimte bij te maken. Natuurlijk wilden drie van de tien palen niet de grond in, dat is hier altijd zo; dikke boomwortels en stenen in de grond. Ik maakte cement en stutte daarmee zo goed en kwaad als het ging de palen. Schapengaas eraan en klaar.

Ondertussen hadden de vier Franse bulldoggen Karlotta, Benni, Zoey en Mia de draadhaarteckel Gizmo al een keer te pakken genomen. De oude, blinde teckel Nikita liet zich niet zien, ik denk omdat die zich schaamt voor de luier die ze draagt. Toen het poortje naar het grasveld openging, durfde geen van de honden die zee van ruimte te betreden. Mia was de dapperste, die begon als eerste als een dolle rondjes te rennen en als schapen volgden al snel de andere honden. Axel en ik waren erg tevreden, hij maakte een videofilmpje om naar Gabi te sturen, die aan het werk was bij de Hit in Prüm.

Mensengedachtes

Daarna zat ik een hele tijd muisstil op een stoel naast mijn huis. Eén van de kleine koolmezen was uitgevlogen en die zat aan de voet van de Hydrangea aspera. Hij hipte een beetje verdwaasd op en neer en keek om zich heen zoals ik om me heen zou kijken als ik op de top van een steile Alp neergelaten zou worden. De twee ouders vlogen zenuwachtig heen en weer, leken de kleine aan te moedigen. Eerst fladderde hij onder de Hebe, iets later zat hij op een tak in de eik. Ik zat er vooral om eventueel Felix, de kater van Klaus en Monika, weg te jagen. De volgende dag waren ze allemaal weg, misschien waren nog meer kleintjes uitgevlogen. De nestkast was leeg. Waar gaan ze dan heen? Waarom blijven ze niet lekker nog een tijdje in die prachtige raku-gestookte keramieken nestkast zitten? Mensengedachtes.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden