Opinie

Abi machen

Nina doet eindexamen. Of liever gezegd ze heeft het al gedaan maar ze weet de uitslag nog niet. ’Abitur machen’ heet dat in Duitsland, of korter ’abi machen’, van abitus denk ik, uit het Latijn, vertrek, want dat doe je als het goed gaat: je gaat weg.

Er is een bekende Duitse roman, Abituriententag geheten, van Franz Werfel, maar die gaat niet over eindexamendag maar over een klassereünie, zover is ze nog niet. Zo’n Duits eindexamen gaat ongeveer hetzelfde als in Nederland, schoolonderzoek, dan in mei de eindproeven, sommige schriftelijk én mondeling, andere, Geschiedenis bijvoorbeeld, alleen mondeling.

De gang ernaartoe is alleen wat anders; Duitse scholen zijn, precies zoals je verwacht, strenger, gedisciplineerder, geen gejij en gejou daar maar Herr Sanders, Frau Kruckow, zelfs leraren onder elkaar tutoyeren elkaar niet vanzelfsprekend. En ze cijferen anders, een 1 is het hoogste, een 6 het laagste. Ook zitten scholieren er een jaar langer op de middelbare school, althans op het gymnasium – dat gaat binnenkort veranderen, dan gaat er een jaar vanaf en ben je achttien aan het eind, maar dat maakt mijn dochter niet meer mee. Ze is nu al negentien, heeft haar rijbewijs. Dat vind ik een gekke volgorde, eerst je rijbewijs, dan je eindexamen, maar in Duitsland en andere landen (bijvoorbeeld Amerika) vinden ze dat doodnormaal. Nina gaat het wel halen, daar twijfelen wij geen moment aan. We hebben ons wel over andere dingen drukgemaakt dan haar schoolprestaties: haar eetgewoonten, haar onderdrukte frustraties, maar nooit over haar cijfers.

Maar zelf weet ze het zogenaamd nog niet. Wiskunde, geen flauw idee hoe ik het gemaakt heb, papa. Wiskunde, pff, ik doe of je daar niet voor kúnt zakken. Zij vindt gewoon dat ze behoort te twijfelen. Maar wát als ze geslaagd is? Wat ga je studeren Nina? Jarenlang was het Engels, het vak van haar moeder en ze is een jaar in Amerika geweest om het nog beter te leren beheersen, ze kwam terug of ze er haar hele leven had gewoond. Een jaar geleden bedacht ze dat ze tolk wilde worden. Ha, dat vind ik wel een mooi vak, op de achtergrond en buiten beeld maar onmisbaar – dat vertelde ik haar, dat ik in het journaal altijd op de tolken lette. Maar zij wilde er eentje in de rechtbank worden. En de laatste maanden was het opeens Internationaal Recht.

Wat? Dat kennen wij helemaal niet in onze familie! Is dat niet reuzesaai... en waar dan wel? Maar de afgelopen weken wist ze het weer niet en of we er alsjeblieft niet naar willen vragen want ze weet het werkelijk niet. En ook niet wáár. Zo’n eindexamenkind heeft iets ontroerends. Zometeen is ze veranderd, in een student, iemand met een baan, maar nog even zie je het kind voor je, met iets bokkigs. Niet vragen. Laat me. De laatste zenuwen alvorens het volwassen bestaan opeens invalt en ze met de voormalige opvoeders gaat meepraten en ze overtroeven. Ik heb besloten van die laatste middelbare schoolmomenten te genieten met een toefje treurnis dat het kleine meisje in bad nu voorgoed raakt weggespoeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden