Abdoesjaparow verteert bergen beter dan zijn sprintrivaal

PAMPLONA (ANP) - De spijt kwam na de finish. Een beetje weliswaar, maar toch. "Wellicht had ik zelf de sprint moeten beginnen" , verzuchtte JeanPaul van Poppel. De Nederlander wekte een gelaten indruk, na de finale van de elfde etappe van de Vuelta, die eindigde in de derde overwinning van Djamolidin Abdoesjaparow. Voor Raab en Van Poppel.

Het was het derde rechtstreekse duel van de Brabander en de coureur uit Oezbekistan. Twee besliste Van Poppel in zijn voordeel. In Pamplona daverde "Abdoe" als eerste over de eindstreep. Geheel tegen zijn gewoonte gaf de Nederlander zich al op tien meter voor de lijn gewonnen. "Ik was niet echt goed vandaag" , vertelde de verliezer. "Ik heb niet voldoende vertrouwen. Ik heb het gevoel dat ik achter loop. Ik mis de kracht. Ik ontbeer de ouderwetse benen. Het is alsof ik er beton in heb zitten."

Van Poppel was niet teleurgesteld, maar bijna een uur na de aankomst en de dopingcontrole leek zijn verhaal een beetje op een klaagzang. Het gejammer van een renner die met lege handen staat. Een beetje vertwijfeld vroeg hij zich toch af of hij er wel goed aan had gedaan niet zelf het initiatief te nemen. "Ik twijfelde, want ik voelde dat de scherpte, de felheid ontbrak. Achteraf vraag ik me af of ik toch niet beter zelf had moeten aangaan. Dan had ik ook kunnen verliezen, maar dan had ik tenminste geweten dat ik echt geen macht had. "

De tocht van Sabinanigo naar Pamplona voerde de karavaan door het fantastisch ruige landschap van Navarra, het domein van de buizerds, valleien, rotsen. En een schitterend meer, waarin de contouren van heuvels spiegelden. De ploegmakkers van Van Poppel kregen geen kans ervan te genieten. Zij werkten zich bijna de hele dag in het zweet voor de sprinter.

Vooral nadat een groep van vier, Bruyneel, Oeslamine, Scirea en Martinez Oliver, bijna vier minuten voorsprong had veroverd. Zelfs Erik Breukink sleurde aan de kop van het peloton. Boifava, de ploeg van Abdoesjaparow, stak, na een verzoek van Van Poppel, een handje toe. Maar het leeuwendeel werd door de benen uit de ploeg Gisbers verricht. "Ik heb Alcala naar Roche gestuurd en gevraagd ons te helpen. Het zou doodzonde zijn als die vier vooruit zouden blijven. Hoewel ik me niet al te best voelde, heb ik de ploeg onderweg in de waan gelaten dat ik in orde was. Hopend dat het zou verbeteren, maar kennelijk heb ik de cols toch niet goed verteerd."

Op bijna veertig kilometer van de finish werd het viertal ingerekend. De demarrages regen zich als een ketting aaneen. Iedere vlucht werd evenwel een halt toegeroepen door een renner van Gisbers. Vooral door Talen, Cordes, Verhoeven en Jakobs. Breukink hield Van Poppel in de laatste kilometers uit de wind. Keurig zoals altijd nam hij ook een bocht buitenom, waar alle anderen de binnenkant pakten en over het gras jakkerden. "Theunisse sprong zowat over mijn wiel de stoep op. Breukink volgde echter keurig de route."

Zoals gewoonlijk nam Van Poppel in de laatste kilometer het wiel van Talen, die ook al als gebruikelijk een scheldtirade over zich heen kreeg. "Ik vroeg me af waarom, want ik voelde dat het niet ging. Maar ja ik zat in dat gewriemel. En dacht wie niet waagt die niet wint."

Van Poppel verloor. Hij moest zelfs Uwe Raab voorrang verlenen, die in de laatste honderden meters nergens meer last van had. Onderweg had de Duitser zich nauwelijks ingespannen ten gunste van Van Poppel. "Hij roept altijd dat hij zich slecht voelt. In de finale was er weinig van te merken" , leverde Van Poppel verkapte kritiek. "Maar als hij beter is dan ik, mag hij winnen. Het is echter geen afspraak dat we samen sprinten en kijken wie het sterkste is."

Vandaag staat andermaal een vlakke aankomst op het programma. Van Poppel damde al te optimistische verwachtingen bij voorbaat in. Hij meende dat het knap lastig zal worden om opnieuw het peloton in bedwang te houden. "Er wordt ongetwijfeld weer bij het leven gedemarreerd. En op dertig kilometer van Burgos wacht nog een col van de derde categorie. En de cols liggen mij nu nog op de maag."

De sprinters wisselen elkaar af in de strijd om de dagprijzen in de Vierdaagse van Duinkerken. Na Mario Cipollini en Olaf Ludwig was het in de derde etappe weer de beurt aan de Cipollini. In Valenciennes bleef hij het complete peloton voor. De als tweede finishende Belg Johan Capiot trok de leiderstrui aan. Hij vergaarde net voldoende bonificatieseconden om de als derde geeindigde Olaf Ludwig uit de leiderstrui te verdringen. Het is niet denkbeeldig dat de Duitser de rose trui hedenochtend, in de individuele tijdrit, herovert. Zijn achterstand op Capiot bedraagt twee tellen.

In de vierdaagse gaat de strijd om seconden. Het peloton laat nauwelijks ontsnappingen toe. Gisteren was dit niet anders. Het gevecht viel aan het einde van de dere rit weer uit in het voordeel van Cipollini, die zijn achtste seizoenzege behaalde. Johnny Melsen was de beste Nederlander op de zevende plaats.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden