Abdi Nageeye was altijd bang voor marathonlopers uit Kenia, in Rotterdam was hij bijna net zo snel

Abdi Nageeye (r) achter de Turks-Keniaanse Kaan Özbilen tijdens de marathon van Rotterdam. Özbilen werd tweede Beeld ANP
Abdi Nageeye (r) achter de Turks-Keniaanse Kaan Özbilen tijdens de marathon van Rotterdam. Özbilen werd tweedeBeeld ANP

Hij is in Somalië geboren, heeft een Nederlands paspoort en wil zich meten met de Kenianen. Dat lukt aardig: Abdi Nageeye scherpte zijn record aan tot 2.06.17.

Achter de lange tafel in de raadkamer van het gemeentehuis in Rotterdam komt een rode sportschoen tevoorschijn. Het is de schoen van Abdi Nageeye. Hij ligt op zijn rug achter de tafel en brengt zijn voeten afwisselend omhoog om zijn hamstrings te rekken. Bij de laatste tien kilometer van de marathon in Rotterdam zat hij tegen kramp aan.

Nageeye is blij, maar nog meer opgelucht. Juist dat hij met fysieke kwalen in staat was zijn eigen nationale record van 2.08.16 te verpulveren, stemt hem tevreden. Nageeye haalde twee minuten van de oude toptijd af en is vanaf nu de man van 2.06.17. De Keniaan Marius Kipserem won de marathon in een parcoursrecord van 2.04.06.

Voor Nederlandse begrippen is de toptijd en de klassering van de in Somalië geboren Nageeye een ongekende prestatie. In het Keniaanse Kaptagat, waar hij met de beste marathonlopers ter wereld traint, zullen ze er niet van wakker liggen. Nageeye wordt vaak uitgelachen. “Ze vinden me een mietje”, zegt hij. “Maar ik kan met deze prestatie wel met opgeheven hoofd terug. Misschien zeggen ze nu eindelijk eens: ‘nu ben je één van ons’. Ze denken dat ik in staat ben om 2.05 laag te lopen.”

Erin geloven

Zelf begint Nageeye ook in die mogelijkheid te geloven. Zeker nu hij erin is geslaagd om ondanks fysieke klachten een flinke hap van zijn persoonlijk record te halen.

In Kenia ziet de marathonloper hoe zijn trainingsgenoten zonder angst over de weg vliegen. Dat onbegrensde denken probeert de Somalische vluchteling, die is opgegroeid met de Nederlandse doe-maar-normaal-mentaliteit, ook te leren.

Maar dat is niet makkelijk als je vanaf het begin van een marathon wordt geteisterd door pijntjes. Direct na de start kreeg Nageeye al last van steken in zijn zij, daarna speelden zijn hamstrings op. Vorig jaar moest hij op de EK in Berlijn door steken in zijn zij uitstappen. Zijn Keniaanse fysiotherapeut leerde hem een trucje om de pijn te verhelpen. “Je moet keihard op de plek drukken en doorademen. De pijn verplaatst zich dan.” Dat deed Nageeye. Na een half uur kwam zijn maag tot rust.

Zijn horloge gooide hij een paar minuten voor de start nog snel weg. Nageeye wilde op gevoel lopen en strijden voor de winst. Als hij zou zien dat het tempo hoog lag, zouden zijn benen alleen maar meer verzuren. “Zo gaat dat. Als het eenmaal in je hoofd zit, gaat het vanzelf naar beneden richting de benen.”

Lef

Het lef om met de Kenianen mee te gaan in de kopgroep heeft Nageeye pas sinds kort. In het Japanse Muragame won hij in februari de halve marathon in een toptijd van 1.00.24. Nageeye is nu in het bezit van vier Nederlandse records. De 10 en 15 kilometer en de halve en hele marathon. 

Zie je nou wel, kreeg hij bij terugkomst uit Japan naar zijn hoofd geslingerd in Kenia. Eliud Kipchoge, de huidige wereldrecordhouder op de marathon, had al zo vaak tegen Nageeye gezegd dat hij niet zo in zijn hoofd moest zitten. Dat hij een keer moest geloven in zijn talent. Dat probeerde hij in Rotterdam, maar dat lukte nog niet helemaal. “Ik was steeds bezig met de vraag wanneer ik zou lossen.”

Nageeye is zijn hele carrière bang geweest voor de Keniaanse marathonlopers. “Vroeger liepen ze al als een gek van me weg. Woef, daar gingen ze. Ze lopen zonder angst. Alles of niets.”

Soms levert dat een wereldtijd op. Andere keren zakken ze door het ijs. Laatst zag Nageeye nog hoe er een nieuwe jongen in het trainingskamp brutaal op kop ging lopen, terwijl iedereen wist dat hij dat tempo maar vijf kilometer vol kan houden. “Dan vraag ik later aan hem: ‘Wat deed je nou man?’ Dan zegt hij iets van: ‘Ach, ik voelde me goed. Maar ja, die heuvel, hè?’ Dat is lef hebben. Dat hebben ze allemaal.”

Tikje

Nageeye ziet hoe de Kenianen zich tijdens de wedstrijd niet druk maken over onbenullige acties. Soms zwiepen ze zonder na te denken naar de zijkant om een bidon aan te pakken. Dan wijken ze ineens van de rechte lijn af. Dat kost snelheid, maar dat interesseert ze niet. Ze lopen stug door.

“Het lijkt alsof ze denken alleen op de weg te lopen. Ik zat echt te vloeken bij die drinkposten. Eén jongen zat me vier keer in de weg. Soms spuugt hij ook zonder te kijken of er iemand naast hem loopt. Ik heb hem een klein tikje gegeven. Zo van: wat doe je nou man? Ze hebben geen idee.”

Het irriteert hem, en tegelijkertijd wekt het bewondering op. Die onbevangen instelling wil Nageeye ook hebben. Hij komt nu in de buurt van de toptijden die de mannen lopen waar hij dagelijks mee traint. Op de hoogvlakte in training houdt hij ze al bij. Op de stadsmarathons zit hij er nu vlak achter. En hij weet: het kan nog beter. Als hij maar lef blijft tonen.

Choukoud loopt eindelijk een marathon uit

Hij zou nooit meer een marathon lopen. Dat nam Khalid Choukoud zich na de marathon van Rotterdam van vorig jaar voor, waar hij weer vroegtijdig uit moest stappen. Hij kwam terug op zijn uitspraak en verscheen gisteren weer aan de start. Na twee mislukte edities finishte hij gisteren als twaalfde in 2.13.41. Choukoud wil zich nu voor de Olympische Spelen in Tokio plaatsen.

Lees ook: 

Nageeye beloond voor groots denken in marathon van Amsterdam

Abdi Nageeye verbreekt het Nederlands record van Kamiel Maase op de marathon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden