Abdi haalt de overkant wel, Samia niet

Haar concurrentes hebben allemaal een strak topje en een heel kort broekje aan. Natuurlijk. Zo kleden atletes zich voor wedstrijden. Zij rent in een legging tot over de knie en een veel te groot T-shirt. Nummer 2895 wappert ergens rond haar navel. Om het smalle koppie draagt ze een zweetband. Haar vlechtjes dansen bij iedere pas die ze zet in het Vogelnest, de atletiekbaan van de Spelen in 2008 te Peking.

Samia Yusuf, 17 jaar, afkomstig uit Somalië, verwezenlijkt haar grote droom: meedoen aan de Olympische Spelen, op de 200 meter sprint. Ondanks dat een fundamentalist haar vader heeft vermoord, wil ze de wereld laten zien dat er niet alleen terroristen, moordenaars en piraten uit haar land komen. Maar ook gewone meisjes, die ervan dromen topatleet te worden.

Samia finisht in de series ruim tien seconden achter haar concurrentes. Er zijn beelden van: een mager ding, ver achter iedereen aan, met duidelijk nog niet de motoriek van een echte hardloper - maar met een vastberaden blik in haar ogen: over vier jaar, in Londen, zal ze veel getraind en geleerd hebben en staat ze er weer. Let maar op.

De reportage over Samia werd eerder dit jaar uitgezonden, maar ik zag hem pas gisteren. Mijn Facebookvriend en atleet Abdi Nageeye deelde hem. "Dit raakt mij echt heel erg. O mensen, wees alsjeblieft blij en dankbaar met wat je hebt", schreef hij erbij.

Abdi komt ook uit Somalië. Hij is net als Samia geboren in de hoofdstad Mogadishu, bijna gelijktijdig zelfs: ze schelen maar twee jaar. Abdi ontvlucht het levensgevaarlijke land al op jonge leeftijd en komt na veel omzwervingen in Nederland terecht. Zestien is hij dan, en helemaal alleen. Hij wordt opgevangen door een gezin uit Oldebroek. Hij gaat naar school en leert plat praot'n.

Zijn leven verandert snel: hij komt tot rust omdat hij veilig is, door veel te voetballen ontdekt hij zijn talent voor hardlopen, hij wordt genaturaliseerd tot Nederlander en nog geen vier jaar later is hij Nederlands kampioen veldlopen: in 2009, een jaar nadat Samia aan de Spelen meedoet. Abdi wordt professioneel atleet en richt zich op langere afstanden. Ook zijn droom is meedoen aan de Olympische Spelen.

Terug in Somalië wordt Samia bedreigd door moslimfundamentalisten: meisjes die hardlopen, krijgen stenen naar hun hoofd. Via Ethiopië besluit ze naar Europa te reizen, in de hoop dat ze daar kan trainen voor Londen 2012. Trainen onder professionele omstandigheden, net als Abdi.

Dagenlang zit ze opgepropt in een hete truck door de woestijn, daarna in een bootje de Middellandse Zee over - gewoon, net als alle andere mensen die op de vlucht zijn. Vlak voor ze Italië bereikt, vier maanden voor de Spelen, slaat Samia overboord en verdrinkt.

Abdi kwalficeert zich in oktober voor Rio, tijdens de marathon van Amsterdam.

Twee mensen, beiden geboren met talen en met de dosis doorzettingsvermogen die nodig is om de top te bereiken. Toevallig kwam Samia tijdens de Spelen van Peking op tv. Toevallig kreeg zij een gezicht, met haar verhaal, en haar schriele lijf. Maar het had net zo goed een ander kunnen zijn. Met een ander talent, een ander verhaal. Op een andere manier uniek.

Toevallig haalde Abdi de overkant wel.

Het is zoveel comfortabeler om dit soort verhalen niet te horen; verhalen die ervoor zorgen dat ik me schaam mens te zijn in een wereld die mij toelacht, maar dit soort 'toeval' toelaat. Hoeveel mensen liggen er inmiddels op de bodem van de Middellandse Zee? Samia's verhaal keer duizend, keer tienduizend, keer honderdduizend?

Wees alsjeblieft blij en dankbaar met wat je hebt, schreef Abdi. En gun een ander ook wat, voeg ik eraan toe. Want dan had Abdi deze zomer in Rio Samia misschien wel ontmoet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden