Ab Sligter 1936-2007

In muziekcafé De Amer stond tijdens de ’Gelagkamerconcerten’ de muziek centraal. Zo wilde Ab Sligter het. Geen herrie, geen haast.

’Heer zegen deze plek, Amen”, schreef Tineke Schoemaker, leading lady van de eminente bluesband Barrelhouse, in het gastenboek van Ab Sligter. Amen, zo heet het dorp waarin zijn café, De Amer, ligt. Hoewel, dorp – buurtschap is een beter woord. Veel meer dan een kruispunt is het niet.

Toen Ab Sligter en zijn vrouw Ineke Schepers daar begin 1991 het oude dorpscafé Boelens kochten en het veranderden in De Amer, hadden ze nog geen idee wat voor bijzondere plek het zou worden. De Gelagkamerconcerten waren geen vooropgezet plan. Ze kochten het café meer om Ab weer wat om handen te geven. Hij was 54, had ruim dertig jaar in de jeugdhulpverlening gewerkt, was weduwnaar geworden, had een nieuwe liefde gevonden, zijn kinderen waren het huis uit – hij was toe aan iets anders.

Maar dat dat iets met muziek te maken zou hebben was ook weer niet zó verrassend. Ab Sligter, jongste van negen kinderen in een arm Gronings gezin waarvan alleen de jongste twee naar de mulo konden, speelde zelf sinds z’n veertiende gitaar. Hij hield van blues en van skiffle – de onversterkte voorloper van rock ’n roll. Toen hij eenmaal in het jongerenwerk zat bracht hij de gitaar altijd mee. Als groepsleider, als student op de sociale academie, als afgestudeerde tijdens banen in het clubhuiswerk – altijd betrok Sligter de gitaar bij zijn werk. Hij leerde de jongeren akkoorden spelen, of ze zongen samen nummers, hij op gitaar.

In 1964 trouwde hij met Joke Visser. Ze kregen twee kinderen en woonden op het terrein van het internaat voor moeilijke jongens waarvan Sligter inmiddels adjunct-directeur was: Papenvoort bij Borger.

Maar op haar 41ste, in 1980, overleed Joke plotseling aan een hersenbloeding. Ab Sligter bleef achter met twee pubers van twaalf en vijftien. Een jaar later ontmoette hij Betsy, kreeg met haar in 1985 een zoon, maar de relatie was toen al over. Met Ineke, een theologe die pastoraal werk doet op Papenvoort, kreeg hij wel een duurzame relatie. Zelf werkte hij daar toen niet meer: met een nieuwe directeur kon hij het niet vinden. Hij ging in 1986 met eervol ontslag.

’Mensen vinden het vaak zo moeilijk om de zondag door te komen’, filosofeert Ineke op Hemelvaartsdag 1991. Ab en zij zitten op het terras van De Amer. Met die zin wordt het idee van de muziekzondagmiddagen geboren. Maar zoals Ab Sligter geen zin had om in zijn café bier van een grote brouwerij te tappen maar het kleinschalige Lindeboom koos, zo had hij ook ferme ideeën over de vorm waarin je muziek moet brengen. Hij hield van authentiek, niet van gelikt. Terwijl heel Drenthe ter wille van het toerisme aan het moderniseren was, begon Sligter met een formule die juist steunde op oude waarden. Aandacht. Respect. Geen herrie. Geen haast.

Tijdens de gelagkamerconcerten mocht dus niet gepraat worden. De muziek werd wel versterkt, maar weinig. Roken mocht ook niet. Het publiek – tachtig, honderd man per middag – zat bovenop de musici. Veertigers en vijftigers waren het, die kwamen luisteren naar de muziek van hun jeugd, die je in tijden waarin vrijwel alle muziek gecommercialiseerd is, nog maar zo weinig hoort: blues, country, folk. En mettertijd ook meer en meer singer/songwriters.

Dichter Guus Middag kwam ook een keer langs, toen Iain Matthews speelde, samen met Ad van der Veen – bij het grote publiek onbekende namen, bij liefhebbers een begrip. „Het concert besloeg drie sessies van maar liefst drie kwartier. Welwillend publiek, opperbeste stemming. Buiten bleef het gestaag regenen en tussen de bomen en op de akkers in de verte begon het al donker te worden. Het was duidelijk dat men op dit uur van de dag nergens beter kon zijn dan hier, in deze grote warme huiskamer, bij deze twee rondtrekkende barden die zongen over wat zij onderweg zoal hadden opgevangen over verre oorden en vreemde tijden”, schreef Middag later.

Wereldberoemd zijn de concerten in De Amer gelukkig nooit geworden. Ze bleven een Noord-Nederlandse Geheimtip. Voor musici was De Amer bijzonder omdat het publiek nergens zo aandachtig was.

Ook lichamelijk heeft Ab Sligter veel overleefd: een ernstig verkeersongeluk, tweemaal ernstige hartproblemen. Maar in de eerste dagen van januari kreeg hij te horen dat hij een ongeneeslijke vorm van kanker had. Daar heeft hij nog vier maanden mee geleefd. Een paar dagen voor zijn overlijden, Sligter was nog bij kennis, kwam Harry Muskee even langs. Ooit nam hij de cd ’Hotel Grolloo’ op in café De Amer en noemde hij het ’een heilige plek’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden