Review

Aartsvader van de rock-’n-roll Bo Diddley verdient groots slotakkoord

Concert: Bo Diddley, gezien wo 19 juli in de Melkweg in Amsterdam.

Daar zit hij dan, de 77-jarige aartsvader van de rock-’n-roll. Alles aan hem imponeert. Ogen als schoteltjes die twinkelen achter enorme brillenglazen.

Zijn handelsmerk, een knalrode gitaar – model sigarenkist – houdt hij klaar in de aanslag. Eenmaal loos laat Bo Diddley zijn instrument janken en ronken. En dan die robuuste stem waarmee hij schreeuwend en fluisterend een halve eeuw popmuziek overstijgt.

De oude schavuit met jong hart speelde woensdag in de Melkweg in Amsterdam de sterren van de hemel. Niet alleen wegens de subtropische omstandigheden blijft Bo Diddley hot. Voor de een is hij de allereerste rapper, voor de ander de man die ver voor Jimi Hendrix een gitaarrevolutie ontketende. Vooral staat Bo bekend als uitvinder van de junglebeat, een ritmische oerstijl die een halve eeuw popmuziek beïnvloedde. Van Buddy Holly en The Rolling Stones tot The Doors en The Clash – iedereen pikte dit ritme op. In de beginjaren van de Stones bestond een kwart van hun repertoire zelfs uit Diddley-nummers.

Ellas McDaniel, zoals hij oorspronkelijk heet, is dan ook een original, een levende legende die zijn eigen rol niet vergeet: „Ik ben een van de mensen die verantwoordelijk is voor de muziek waar jullie vandaag naar luisteren”, zo liet hij het gretige publiek weten.

Daarop volgde een gerapte litanie waarin ook de twee andere aartsvaders Chuck Berry en Muddy Waters werden gememoreerd. Met hen frequenteerde Diddley midden jaren vijftig de fameuze Chess-studio’s in Chicago. Zijn invloed op Waters (’I’m a man’) en Berry (’Maybellene’) is onmiskenbaar. Met hen deelt hij ook het naturel gevoel voor show.

Als een aangenaam causeur lardeerde Diddley zijn optreden met grappen en wijze lessen. Ondertussen overschakelend van blues naar rock naar funk en zelfs rap (’Kids, don’t do it’). Soms leunde hij vergenoegd achterover en liet zijn solide spelend kwartet het werk doen. In de twee uur tussen ’Hey Bo Diddley’ en ’Who do you love’ ontspon zich een historisch concert, dat niks aan actualiteit had ingeboet.

Producer Joe Henry, die onder meer Solomon Burke een tweede jeugd bezorgde, zou zich over hem moeten ontfermen. Diddley verdient een klinkend slotakkoord aan zijn carrière. Des te vreemder is het daarom dat hij recentelijk ontbrak op North Sea Jazz. Zelfs de Stones hadden hem een plaatsje in hun tournee mogen gunnen. Diddley is tenslotte een John Lee Hooker en Muddy Waters ineen, een begin- en eindpunt. Tja, who do you love?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden