Aardbeving

Een jaar geleden, op zaterdag 24 januari 2009, schreef ik een column onder de titel ’Mosterd’. De titel sloeg op een mogelijk onderzoek, als mosterd na de maaltijd, over de politieke steun van Balkenende-I aan het Irak-avontuur van Bush. Een domme en illegale oorlog met veel doden en ontheemden. Een jaar geleden schreef ik dus dat een onderzoek volstrekt overbodig was en contraproductief zou werken. De steun van Nederland was een politieke keus met geen enkele militaire implicatie. Dus er viel niets te onderzoeken, ook al was die politieke keus fout. Nederland had vorig jaar wel andere zorgen, verkeerde in een economische crisis en moest eensgezind al zijn aandacht op de mondiale storm richten die de economie dreigde te verpletteren. Waarom een onderzoek naar een verleden dat geen enkele weerslag had op het turbulente heden?

Een jaar geleden waarschuwde ik, zoals een consciëntieuze columnist betaamt, de Haagse wereld een laatste keer en ontvouwde ik mijn scenario voor de toekomst. Een onderzoek zou ten koste van politieke cohesie en dynamiek gaan. Terwijl mensen hun baan kwijtraken gaat de elite in het verleden wroeten. De coalitiepartners komen lijnrecht tegenover elkaar te staan, uiteindelijk valt het kabinet en Nederland raakt verlamd.

Een jaar later vraag ik me af of het nu tijd wordt om tranen met tuiten te plengen bij het aanzien van zoveel politieke vernielzucht en roekeloosheid. Want we zitten nu al op een steenworpafstand van een scenario dat niet alleen ik maar ook een kind had kunnen voorspellen. Die meneer Davids heeft met zichtbaar genoegen zijn werk afgeleverd: voor een dag de slingeraar met Goliat-allures die iedere tv-presentator aan zijn tafeltje wil hebben. Zijn werk? Een dik boek met daarop in dikke letters IRAK gedrukt. Erin? Niets, maar dan ook helemaal niets nieuws, behalve de minutieuze reconstructie van alles wat we al wisten.

De commissie mierenneukerij heeft met talrijke leden van de formicidae-familie mogen copuleren om ons overbodig materiaal in overvloed te kunnen aanreiken. Zoals verwacht is de koppige Zeeuw gekrenkt en heeft hij op zijn beurt met zijn koppigheid de partner uit het gedwongen huwelijk gekrenkt. De tango der ego’s zoeft op volle snelheid. Men rekent, telt bij, beraadt zich, wroet in recente peilingen, tast mogelijke partners af voor eventuele nieuwe coalities, bluft, liegt, bedriegt, evalueert, luncht in bistrootjes of Des Indes met bami-akkoorden en wacht af.

Het gaat al lang niet meer om Irak en zeker niet om Nederland en het landsbelang. Het gaat om strategieën en partijbelang, om wraak en genoegdoening. Aan de zijlijn huppelen de dwergen van de oppositie met grimassen van verontwaardiging als masker op het gezicht en borelingen van hoop in hun onderbuik. Journalisten kunnen hun geluk niet op: eindelijk iets anders dan strooizout! Kijk en huiver: Nederlandse parlementaire democratie als afschrikmodel voor alle werelddictaturen. Intussen draait de echte wereld door en wordt in Haïti onder het puin naar nog levende verworpenen der aarde gezocht. Ja, ja, ik weet het, dit is appels en peren vergelijken. Niet volgens het boekje maar het lucht wel op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden