Aansprekende dansstukken zorgen voor klik met publiek

’Dansclick 7’. Gezien 1/10 IJmuiden. Tournee t/m 12/1. Info: www.dansclick.nl.

De ’Dansclick’ bestaat uit highlights uit de danswerkplaatspraktijk van Korzo Den Haag en Danswerkplaats Amsterdam, door schouwburgdirecteuren geselecteerd uit een voor het publiek wat diffuse woud aan dansinitiatieven.

Behalve met dit van te voren toegekende kwaliteitsstempel wordt de klik bij de kennismaking tussen jonge maker en publiek vergemakkelijkt door inleidingen en nagesprekken: een zogenaamde warming-up en après dans, in een open sfeer. Voor de après dans wordt er een bar de dansvloer opgerold. Een drankje maakt het contact tussen maker en kijker ongedwongen.

Inmiddels toert de zevende editie van ’Dansclick’ door Nederland, met Muhanad Rasheed en Hildegard Draaijer als geselecteerde gelukkigen. Een eer, menen de choreografen, getuige de gefilmde interviews die als warming-up dienen en de toeschouwer achtergronden bij hun dansstukken geven.

Zo leren we dat Draaijers ’Hotel het verloren kind’ oorspronkelijk een locatievoorstelling was en dat de vertaling naar het theater voor hoofdbrekens heeft gezorgd. Het Friese landschap werd een desolate huiskamer met gestapelde huisraad in pakpapier: piano, sofa, hondenhok. Tegen een weids geprojecteerde horizon ploetert een vrouwfiguur met ruisende rokken.

’Live’ is deze moederfiguur, aanstekelijk gespeeld door Shula Felonima, een herinnering van danser Ryan Djojokarso; brutaal en kwetsbaar beweegt hij tussen affectie en verwijdering. Knap hoe Draaijer het verlies van de jeugd, iets wat ons allen melancholisch stemt, in gevoelige, beeldende dans weet te vangen.

Wel rijst de vraag wat Draaijer, toch bepaald geen nieuwkomer, in deze ’Dansclick’ doet. Als artistiek leider van de succesvolle theatergroep DOX weet zij de click met (nieuw) publiek allang te maken.

De Irakees Muhanad Rasheed kan het steuntje in de rug wél gebruiken. Met zijn ’Crying of my Mother’ maakte hij indruk tijdens het Dancing on the Edge-festival. Ook Rasheed put uit zijn herinneringen, zij het van een veel grimmiger soort: het opgroeien in oorlogsgebied. Het dansstuk raast woede, vanuit elke porie van de drie performers.

Desolaat gekaderd in een vierkant – gebedskleed, moederland – vertelt Rasheed het verhaal van onderdrukking, vechten en vluchten, gezien door de ogen van zijn moeder. Intuïtief en aards, stompend en rauw. Zonder formele dansopleiding spreekt Rasheed de pure taal van het lichaam, met een opvallende fascinatie voor de expressionistische butoh, maar in alles authentiek.

Met zulke aansprekende dansstukken moet de klik met het publiek wel tot stand komen. De vraag is of die beklijft. Hildegard Draaijer is met haar (van subsidie verzekerde) beroepspraktijk een uitzondering. Overige makers stromen nauwelijks door naar gezelschappen en blijven jaren en jaren in onzekere projecten hangen. Maar dat is de makke van het Nederlandse dansbestel, niet van dit aardige initiatief.

'Crying of my Mother' van Muhanad Rasheed. (FOTO ZIAD TURKEY)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden