Review

'Aanraken geboden', catalogus expositie Beelden ...

'Aanraken geboden', catalogus expositie Beelden voor blinden en zienden, (aug. Kortenhoef), uitg. Collage/OSG, 62 blz. braille + gedrukte tekst, 25, (ISBN 9080084816.) 'Teun Hocks', tekst Antje von Graevenitz, 104 blz, uitgave Art Unlimited Books, Amsterdam, - 69,90.

In de inleidende tekst gaat Henk Abma, predikant en organisator van de tentoonstelling, nog wel in op wat hij noemt de 'hete zomer van 1991', maar de overige pagina's zijn geheel aan de beelden en installaties zelf gewijd. Als er al sprake is van een kloof, dan is dat de kloof tussen de wereld van de blinde en die van de ziende, en niet die tussen het experimentele en het behoudende deel van hervormd Kortenhoef.

John Hull, tien jaar geleden blind geworden en auteur van het autobiografische boek 'De dagen worden kouder, maar niet korter', over blind zijn, schreef een inleiding over de verhouding tussen hand en beeld: 'de hand mist het overzicht, maar ontdekt stapsgewijs'.

Kunstcriticus Maarten Beks, ziend, probeert zich te herinneren hoe de beelden voelden. Een ziende die de rondgang maakt langs de beelden en installaties kan maar moeilijk loskomen van het zien, want 'Het is kinderlijk om eerst met je handen te kijken'.

Alle teksten zijn in braille , met de vertaling voor de ziende daar overheen gedrukt. De catalogus bevat 'plattegronden', gestansd in kunststof, van de beelden.

DE FOTO'S van Teun Hocks gaan over situaties die niet echt kunnen bestaan. Hij staat op een dun koord, gestoken in nachtgoed, een vlindernet in de aanslag, terwijl het koord wordt opgehouden door een nachtuil. Of een andere foto: de fotograaf, in werkkledij gestoken, staart met zijn treurigmakende blik de kijker aan, terwijl op de achtergrond de zelfde man zich warmt aan een haardvuur, dat op een doek geschilderd staat. Hocks' belangrijkste stijlkenmerk is de METAMORFOSE: de dingen veranderen van aard, hun betekenis verschuift, maar het wezen blijft hetzelfde. Hocks werk is verwant met dat van Boyd Webb en Jeroen Henneman die als schilder de onmogelijkheid van zijn situaties beter naar zijn hand kan zetten. Hocks, Webb en Henneman voeren alledrie een sprookje op waarin het gedachte mogelijk wordt gemaakt. Vroeger heette dat in de schilderkunst magisch realisme; Rene Magritte liet ook een trein uit de haard komen en liet bolhoedmannetjes uit de lucht regenen.

Voor zijn oeuvre, dat een periode van meer dan 13 jaar omvat, kreeg Hocks onlangs de CapiLux Alblasprijs. Kort daar voor is zijn werk bijeengebracht in een boek dat veel foto's bevat en weinig verklaring. Dat laatste maakt het een beetje oppervlakkig, want hoewel de foto's het verhaal moeten maken, wil je over de ontwikkelingen in zijn werk graag meer weten. Hocks toont zich in zijn foto's een wijsgerig mens die bijvoorbeeld aan de hand van een interview het een en ander te vertellen zou hebben. Nu blijft het bij een begeleidend tekstje dat nauwelijks een essay genoemd kan worden en al evenmin veel informatie over de foto's bevat. Het is een verschijnsel dat zich steeds vaker bij fotoboeken voordoet: men neme een goede fotograaf, gooie de foto's in een bandje bij elkaar en klaar is weer een boek. Teun Hocks verdient beter dan dit zoveelste, lui gemaakteplaatjesboek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden