Aanpappen

Het ging er vooral om wat voor vriendjes je had. Waren het Brave Hendriken (het begrip nerds bestond nog niet) dan was je er zelf natuurlijk ook een. Waren het doerakken dan zou je er zelf ook wel een zijn (horen we dat nog wel eens, doerak?). Ik probeerde aansluiting te vinden bij de schoffies van De Hoogte en het Deliplein bij wie ik op school zat. Lukte maar half. Ze vonden me wel interessant, een domineeszoontje in hun midden, maar ik deed toch niet echt mee met het zoenen van meisjes en het stelen van Marsen. Het water was te diep. Hoogstens was ik voor hen een soort trofee.

Later dacht ik dat het mijn uitstraling ten goede zou komen als ik met die wat oudere jongens aanpapte die al een keer waren blijven zitten en die zich van school niks aantrokken omdat ze kunstenaar waren. De een tekende voortreffelijk, de ander schreef surrealistische verhalen. Maar ze moesten me niet, al had ik net zo'n jas bij mijn ouders afgetroggeld als waarin zij rondliepen: lang, zwart, somber, dissident. Ik liep te hongerig om ze heen. Genadeloos werd ik afgewezen. Misschien was ik meer iemand voor gewone vriendjes uit gewone nesten, jongens die postzegels spaarden en een modelbaan hadden. Maar die wilde ik weer niet. Ik wilde hogerop en grotere avonturen. Wie met pek omgaat wordt ermee besmet en vul voor pek in wat je wilt: Faller-modelbouwlijm, olieverf, inkt.

Het lijkt of dit model zich ook in de grote wereld voortzet, je omgeving bepaalt wie je bent. Lui die het vroeger goed deden in de publieke opinie, Wim Kok, Gerrit Zalm, Lodewijk de Waal kregen na hun populaire periode commissariaten bij banken, deelden belachelijke bonussen uit, verzeilden in een andere vriendenkring en raakten uit de publieke gratie. Misschien beter voor hun portemonnee maar niet voor hun imago.

Ik moest aan deze contextwisselingen denken door de aanstaande benoeming van John Brennan als directeur van de CIA, nodig omdat voorafgaande held David Petraeus er met een niet aangemelde vrouw vandoor was gegaan. Brennan zorgde onder het bewind van Bush nog dat verdachten aan zaken als waterboarding werden onderworpen, maar nu hij een nieuwe vriend heeft, Obama, is hij kennelijk zelf ook tot de goede wereld toegetreden. Wat onder Bush door Jan en alleman gegispt werd, martelmethoden, geheime CIA-vluchten met terreurgevangenen, is onder de nobele president geen probleem. Je kunt ook denken dat Bush, met z'n onnozele uitstraling, toch een soort pad geëffend heeft.

Hoe dan ook, Brennans stap van Bush naar Obama lijkt er ook een van imagoverbetering op de schaal van humanisme en verlichting. De juiste nieuwe vriend gekozen. Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als wij met ons gezin niet voortdurend verhuisd waren en ik niet telkens met nieuwe vriendjes had moeten aanpappen. Misschien was ik wel een achtenvijftigjarige man geweest, dertig jaar getrouwd en met een caravan waarmee we jaarlijks naar het Zwarte Woud reden om daar samen met een bevriend stel van dezelfde leeftijd fijne wandelingen in het bos te maken. Had ik maar andere vriendjes moeten maken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden