Aanpak obesitas bij kinderen is zaak van lange adem

De zorgverzekeraar betaalt een proef van drie jaar om te dikke kinderen tot een gezondere levensstijl te verleiden. Verpleegkundige Myrthe van der Zwart begint met kleine stapjes.

Ze ziet de kinderen in de wijk twee keer per jaar twintig minuten. Dan worden ze gemeten en gewogen, en als een kind te zwaar is, brengt ze dat ter sprake. Ga iets aan sport doen, raadt ze bijvoorbeeld aan. Om een half jaar later te horen te krijgen: nee, niet gelukt.

Zo deed Myrthe van der Zwart, verpleegkundige bij de GGD in de Amsterdamse wijk IJburg, het acht jaar lang. Nu heeft ze tijd voor een intensievere aanpak en daar is ze blij mee. Zorgverzekeraar Zilveren Kruis betaalt een proef van drie jaar met een aanpak op maat voor elk Amsterdams kind met obesitas, intensief en langdurig.

"Ik zoek uit wat werkt voor een kind, samen met z'n ouders. En ik hou in de gaten hoe het gaat, ook als ik niet zelf bij de uitvoering betrokken ben. Ze kunnen me altijd bellen om te zeggen: leuk bedacht, maar het werkt niet. Dan zoeken we een andere manier."

Hoe dat in de praktijk gaat? Neem die jongen van tien die ze een tijdje geleden op haar spreekuur kreeg. "Die had duidelijk obesitas, maar hij zei alleen dat-ie zich ongelukkig voelde, niet dat hij zich te dik vond. Toen ik vroeg of z'n ouders hem niet konden helpen, lachte hij wat. Nee, die werkten allebei 's avonds. 'Ik wil je helpen', heb ik gezegd, en dat vond hij fijn.

"Toen heb ik z'n moeder gebeld en al snel zat ik bij hen thuis op de bank. Ik laat hen zelf bedenken wat er moet gebeuren, ik geef ze letterlijk een pen in handen: schrijf maar op wat jullie willen veranderen. Maar ze wisten het niet, ze konden niets bedenken. Uiteindelijk zei de moeder: 'Ik zou wel willen dat hij in het weekend z'n kamer opruimt in plaats van dat hij de hele dag zit te gamen.' En: 'We zouden op vaste tijden moeten eten.'

"Ja, dat zijn heel kleine stapjes. Maar daar begint het mee. Ik heb die jongen een dag in de Amsterdam Arena aangeboden voor kinderen met obesitas. Dat wilde hij graag, en zijn moeder wilde wel mee. En nu is hij bezig met een programma van twaalf weken, twee keer anderhalf uur per week, met veel sport en bewegen."

Zo gaat het vaker, vertelt Van der Zwart. "Het komt nogal eens voor dat ouders aanvankelijk niets willen horen van obesitas. 'Mijn kind is goed zoals het is', zeggen ze. Dan zoek ik andere ingangen. Uiteindelijk moet vaak de leefstijl van het hele gezin veranderen. Opa's en oma's zijn ook belangrijk. Die gunnen hun kleinkinderen alles. Hen water voorzetten in plaats van frisdrank, dat vinden ze armoe."

Komt het goed met die jongen van tien? Van der Zwart denkt even na over die vraag. "Hij voelt zich nu gezien, hij is gelukkiger, en dat is al winst", zegt ze dan. "Maar of het aantal kilo's ook omlaag gaat? Het komende half jaar wel, waarschijnlijk. Maar daarna? Het gaat erom z'n leefstijl te veranderen voor de komende tien jaar. Dat is een zaak van lange adem."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden