Recensie

Aangrijpende 'Orfeo' van Judith van Wanroij en Jetske Mijnssen

Deze enscenering is muzikaal een daad van formaat. Beeld RV
Deze enscenering is muzikaal een daad van formaat.Beeld RV

OPERA
Raphaël Pichon/Jetske Mijnssen
Luigi Rossi 'L'Orfeo' (Harmonia Mundi)
★★★★★

Een topproductie, concludeerde ik al toen Luigi Rossi's 'L'Orfeo' in februari 2016 in de Opéra national de Lorraine in Nancy in première ging. De ontroerende enscenering van Jetske Mijnssen, met in de bak het fantastische Pygmalion onder leiding van Raphaël Pichon, maakte vervolgens een zegetocht langs verschillende theaters is Frankrijk. En nu is de productie gelukkig op dvd voor het nageslacht bewaard.

Bij het herbekijken overvalt je de sterke ontroering die er in Nancy ook al was. Hier gaan theater en muziek een geweldig mooie verbinding aan in een verhaal dat los van alles eromheen over verlies gaat, en over peilloos diep verdriet. Bij het bekijken bedenk je vooral dat het zo jammer is dat deze 'L'Orfeo' aan Nederland voorbij gaat. Pichon en zijn ensemble zijn hier al vaker geweest (o.a. Holland Festival) en wat zou het mooi zijn als zij met deze productie - die in Frankrijk de Grand Prix de la Critique won - Nederland zouden kunnen aandoen.

Dan kan men hier en passant ontdekken hoe goed Mijnssen wel niet in haar vak is geworden, en kunnen we collectief in katzwijm vallen voor de hartverscheurend mooie klaagzangen die Judith van Wanroij als Orfeo uit haar keel tovert.

De twee Nederlanders zijn samen met Pichon de grote troeven in deze 'L'Orfeo' van Rossi. Het was in 1647 dankzij kardinaal Mazarin de allereerste opera die op Frans grondgebied werd uitgevoerd, om daar dankzij deze productie na bijna vier eeuwen pas weer terug te keren.

Nog één keer

De enscenering is vooral zo mooi omdat Mijnssen het simpel houdt. Een hand, schijnbaar toevallig rustend op een doodskist, of handen die elkaar moeten loslaten. Een blik, een personage dat plotseling opduikt in een scène waar die niet verwacht wordt. Zoals tijdens het slaaplied dat men voor Euridice (de stralende Francesca Aspromonte) zingt vlak voor haar dood. Orfeo is hier volgens het libretto niet bij, maar Mijnssen laat hem stil opkomen om zijn geliefde zacht te omhelzen. Nog één keer.

De prima zangers zijn bij Mijnssen bovendien mensen van vlees en bloed en door de close-ups zit je als kijker nog dichter op hun hoop, pijn en verdriet.De sterfscène van Euridice, bovenop een tafel, is een hoogtepunt. En het einde van de opera gaat door merg en been. Hier is Van Wanroij met haar 'Sterf dan, sterf dan'-uitroepen op haar allerbest. Wat een geweldige zangeres is het toch. Vreemd dat Van Wanroij, die als Orfeo een simpel wit maatpak draagt, niet de cover siert. We zien daarop Euridice met haar andere 'lover' Aristeo (de sterk spelende en zingende Giuseppina Bridelli), die in de vele andere 'Orfeo'-opera's niet voorkomt. Interessant.

De informatie in het boekje laat te wensen over, maar laat dat u niet afschrikken. Deze enscenering is muzikaal (alleen die continuo-groep al) én theatraal een daad van formaat. Eentje voor de annalen.

null Beeld RV
Beeld RV
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden