Aanbevolen, want 'niet op tv te zien!'

In HP-De Tijd staat deze week een stuk over de Amerikaanse dramaserie The Wire. Superlatieven schieten de auteur te kort, The Wire gaat niet alleen over cops and robbers, nee, het moderne grotestadsleven als geheel, in zijn volle breedte, vormt het onderwerp, en daardoor transcendeert de serie zijn genre en kan zich meten met het werk van literaire grootheden als Dickens, Balzac en Shakespeare.

Het is een typische journalistieke denkfout om wanneer tussen twee dingen een overeenkomst bestaat, die beide dingen ook meteen tot elkaars gelijke uit te roepen - Suzanne Vega is de nieuwe Bob Dylan, Mulisch is de nieuwe Homerus, enzovoorts - maar dat The Wire uitzonderlijk goed tv-drama is, dat wil ik graag onderschrijven. Wij ontdekten de serie doordat er in een BBC-programma naar werd verwezen, een jaar geleden ongeveer, tijdens een discussie over de toekomst van televisie.

’Ja maar The Wire,’ zei iemand telkens, als er weer een pessimistische constatering was gedaan.

’Jawel, maar The Wire’ Toch eens nagaan wat dat is, dachten wij.

Dickens schreef feuilletons in de krant en de gedachte dat dramaseries op televisie daarvan het moderne equivalent zijn is niet onlogisch, maar verder is de zin van dit soort vergelijkingen beperkt. ’It’s a copshow and a mobshow rolled into one,’ zei een van de acteurs in een interview, je volgt hoe een drugsbaron met harde hand een complete zwarte achterbuurt exploiteert, en tegelijk de taskforce die de politie gevormd heeft om zijn bende op te rollen. Plaats van handeling is Baltimore, een van de armste steden van de VS en het beeld dat The Wire geeft van het leven in de 99 procent zwarte, 80 procent werkloze, 50 procent drugsverslaafde projects aldaar, is van een ongekende misère, inderdaad, ongeveer zo miserabel als in Victor Hugo of Charles Dickens, met dit verschil dat hier geen geruststelling schuilt in het idee dat zulke mensen er vandaag heel wat beter aan toe zijn, want het ís vandaag! We zijn verdorie niets opgeschoten!

Het verbaasde mij dat The Wire gewoon te koop is bij Bol.com, waar de inkopers zich blijkbaar niet meer oriënteren op de nationale omroepgids, zoals in die branche lang het geval was, en dat is maar goed ook, want van de Nederlandse televisie moet je het als dramaliefhebber niet hebben. Als je ziet hoe de publieke omroep met The Sopranos is omgesprongen zou je denken dat ze er een pervers genoegen in scheppen buitenlands kwaliteitsdrama te zien floppen. Zoals Tony en zijn gangsters op gezette tijden een tegenstander afmaken en achterin slagerij Satriales in mootjes hakken, zo heeft de VARA dat ongeveer met die serie gedaan. Het voortreffelijke politieke drama The West Wing onderging bij RTL overigens een soortgelijk lot: net zo lang husselen en schuiven tot je de laatste kijker hebt afgeschud.

En nu brengt HP-De Tijd een feature van vijf pagina’s over een dramaserie waar door de Nederlandse televisie nog geen seconde van is uitgezonden. ’Mensen hebben Hilversum niet meer nodig,’ zegt een liefhebber.

De Volkskrant adverteerde onlangs groot met een dvd-box van Mad Men, een veelbekroonde Amerikaanse dramaserie over de Madison Avenue van begin jaren zestig. ’Niet op tv te zien’ stond erbij. Ooit was ’zoals gezien op tv’ de beste aanbeveling die je een product kon geven, inmiddels hebben we de omgekeerde situatie bereikt: ’Dit is goed, want de Nederlandse omroep wil het niet uitzenden.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden