Aan nagemaakte komedie kleeft dikke laag oubolligheid

In 1950 maakte Vincente Minnelli 'Father of the bride'. Hij verdient zijn faam als klassieke komedie, want behalve Spencer Tracey in de hoofdrol en Elisabeth Taylor als adembenemend mooie bruid herinner ik me na tweeenveertig jaar warempel nog enige amusante scenes.

W. WIELEK-BERG

Ik word altijd weerspannig en neetorig als zo'n film wordt overgemaakt: waartoe dient dat? Meer dan een schaduw van het origineel kan het niet worden. Het thema mag dan van alle tijden zijn, het moet door de nuances tot eigentijds leven worden gewekt. En dat kan niet, als het frame erdoorheen blijft steken. Met andere woorden: verzin zelf eens iets en blijf met je fikken van de gouwe ouwen af. Alsof het enige zin heeft dat tegen Hollywood te zeggen.

De nieuwe 'Father of the bride' is geregisseerd door Charles Shyer, maker van enige twaalf-in-het-dozijn komedies die gegarandeerd niemand zich na veertig jaar nog zal herinneren. En met de remake is het ongetwijfeld ook zo gewonnen, zo geronnen. Er is geprobeerd hem te snijden naar het patroon van de jaren negentig, maar er kleeft een dikke laag oubolligheid aan. Steve Martin als de vader die zijn dochter niet los kan laten, maakt er een lachdan-paljas-figuur van, hetgeen overigens een maniertje van hem is, en ik heb voordien nooit opgemerkt dat Diane Keaton (de moeder van de bruid) zo'n slechte actrice is. Ze giechelt zich door de film heen als een boerin die kiespijn heeft.

Woordenstroom

De enige scenes die mij recht hartelijk deden lachen, waren die met twee bijfiguren: Martin Short als bruilofts-coordinator die een absoluut onverstaanbare woordenstroom uit zijn mond laat rollen, en B.D. Wong als zijn Chinese assistent, luisterend naar de naam Howard Weinstein. Maar dan zitten we midden in het dikke kluchtwerk. En het lijkt me de bedoeling van de makers om ons met enige verfijndere snaren te treffen. Doch zodra van mij medeleven wordt verwacht met pappie die zijn schat kwijtraakt, krommen zich mijn tenen als die van een Chinese bruid uit de vorige eeuw. Amerikaanse sentimentaliteit. . . bestaat er iets ergers?

Amsterdam-Tuschinski en City; Rotterdam-Lumiere; Den Haag-Odeon en verder in 11 bioscopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden