Aan de openhartigheid van jouw generatie moet ik wennen

Wat bestaat er toch een raar generatieverschil tussen ons als het gaat om de vraag of de hele wereld moet weten hoe het met je privéleven gesteld is. Ik doe al maanden mijn best om gewoon door te werken en tussen alle bezoeken aan artsen, hulpverleners en verpleegkundigen door naar buiten toe een zo stralend mogelijke indruk te wekken ("Hoe gaat het met je, Max? O, dank je, uitstekend!") En dan zet jij gewoon in de krant dat het ziekenhuis vermoedde dat ik slokdarmkanker had, dat het ook voor mama en jou een zwaar najaar was, dat de kwaal gelukkig nog te behandelen viel en dat je je sindsdien bewust bent van de fragiliteit van het leven in het algemeen en dat van mij in het bijzonder.


Nou, ik heb het geweten want denk niet dat in het tijdperk van WhatsApp en YouTube niemand meer de krant leest. Dus werd ik na maanden van discreet stilzwijgen opeens overladen met even bezorgde als hartverwarmende reacties: "Gisteren las ik het in Trouw, wat een schrik zal het voor je zijn geweest", "Wat naar", "Ik maak me zorgen om jou", "Ik duim voor je, Max". Een lieve collega van de radio meldde zelfs dat ze een kaarsje voor me had gebrand. Van de week was ik even op het kerstfeest van Nieuwspoort en aan de gebruikelijke smalltalk ("Denk je dat Wilders het grootst wordt?" "Weet jij wat Diederik Samsom nu gaat doen?") kwam ik bijna niet toe. Iedereen die je column had gelezen, verwachtte een soort medisch communiqué van me. En dat allemaal dankzij de publiciteit waarvoor jij hebt gezorgd. Ik ben er altijd aan gewend geweest een Berlijnse Muur op te trekken tussen mijn publieke functioneren en mijn privébestaan dus jouw grote openhartigheid is voor mij nog even wennen. Maar jij bent nu eenmaal van de facebookgeneratie die haar hele hebben en houden op tafel durft te gooien en ik ben nog van voor die tijd.


Beangstigende maanden waren het overigens wel. Je leest natuurlijk weleens hoe iemands leven van de ene op de andere dag kan veranderen maar het is toch een heel aparte ervaring als dat jou zelf overkomt. Nooit eerder werd ik zo door het gevoel bevangen dat ik in een emotionele achtbaan was gestapt. Van een routineonderzoek ("U mankeert waarschijnlijk niets, het zit tussen uw oren") via een gastroscopie die uitwees dat er een verdacht stuk weefsel in mijn slokdarm zat ("Maakt u zich nog geen zorgen, meestal is het onschuldig") tot de mededeling dat er in het lab onrustige cellen waren aangetroffen die later kankercellen bleken te zijn. "Sorry dat we u op het verkeerde been hebben gezet, volgens de patholoog-anatoom is het ernstiger dan we aanvankelijk dachten", deelde het ziekenhuis telefonisch mee. Dat bericht kwam aan als een mokerslag. Gelukkig verliep de operatie voorspoedig en kunnen we deze week gewoon toasten op het nieuwe jaar. Al weet ik nog niet of ik dat met champagne ga doen of toch maar met Spa blauw.


Liefs, papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden