Recensie

'7EVEN' is een ouderwets pretentieuze, academische dansvoorstelling

Dolende zielen in het schemerdonker.Beeld Jeanette Vos001

7EVEN
Ballet National de Marseille/ICKamsterdam
★☆

De opzet van de dansvoorstelling '7EVEN', bedacht door Emio Greco en Pieter C. Scholten, van ICKamsterdam en het Franse Ballet National de Marseille, is geforceerd en staat mijlenver af van de toeschouwer. Wie denkt dat we in de moderne dans eindelijk waren verlost van het aura van moeilijk-moeilijk en pretentieus, komt er tot zijn schrik achter dat we met '7EVEN' twintig jaar terug in de tijd zijn gekatapulteerd.

Zeven (relatief jonge) choreografen werpen in zeven korte choreografieën (van inderdaad ongeveer zeven minuten) een eigen licht op wat Greco en Scholten in 1995 samenbracht: hun visie op het lichaam als 'intuïtieve oerbron'. Om deze visie heen werd in 1995, zoals het echte avant-gardisten betaamt, door Greco en Scholten zelfs een manifest bedacht: 'De 7 noodzakelijkheden' (van dans). Vandaar die 7.

Dat klinkt academisch en dat is het. Wat er nou werkelijk aan de zeven choreografen is gevraagd, moet zoiets zijn als: hoe druk je met het lichaam uit wat je hebt te vertellen? Dat zou een palet aan zeven verschillende danssmaken kunnen opleveren, ware het niet dat je van heel goede (en zeer beproefde) danshuize moet komen om in zeven minuten je punt te maken. Het leidt tot een potsierlijke vertoning bij de Franse Eric Minh Cuong Castaing, die zijn dansers met virtual-realitybrillen op hun hoofd met kronkelingen laat bewegen in hun eigen wereld, het publiek totaal buitensluitend. Het programmavel spreekt van commentaar op nieuwe technologieën, 'als verlengstuk' van de eigen lichamelijkheid. Is het heus?

Karig uitgewerkt

Alleen de werken van Joeri Dubbe en Amos Ben Tal zijn bekwaam en helder genoeg om bezienswaardig te zijn, de overige choreografen stuntelen met lengte, concept, vorm en een ensemble van dansers die het ook allemaal niet kunnen bijbenen. In essentie vol potentie, maar karig uitgewerkt zijn de werken van de Frans-Algerijnse Nacera Belaza en de Candees-Poolse Ula Sickle, die allebei het lichaam tonen in een obstinate roes van minimalistische, repetitieve bewegingen. Het politiek engagement van een interessante choreograaf als de Congolese Faustin Linyekula krijgt ook geen kans om serieus in de danserslijven post te vatten.

De losse stukken zijn door Greco en Scholten 'aan elkaar gelast' door hier en daar een dolende ziel het schemerdonker in te sturen en een regenbuitje op geluidsband.

Waarom creëren gerespecteerde dansmakers als Greco en Scholten een umfeld om (jonge) collega-makers te laten mislukken? Waarom vasthouden aan een format dat zo lekker op je eigen lijf is geschreven? '7EVEN' is ijdeltuiterij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden