'35-uur' is hoop van links

Vakbonden en oppositie protesteren vandaag tegen de hervorming van de 35-urige werkweek. Wat links een 'sociale verworvenheid' noemt, wil rechts vervangen door 'een recht om langer te werken'.

Wie als buitenstaander het nu vijf jaar voortslepende drama van de 35-urige werkweek volgt, ontkomt moeilijk aan een gevoel van sympathie voor beide partijen. Enerzijds voor de socialisten, die aan de verkorte werkweek vasthouden als drenkelingen aan een vlot. Les 35 heures is de laatste pijler van hun identiteit, sinds rechts zich behendig meester maakte van het thema solidariteit op de arbeidsmarkt. Gelijke beloning voor mannen en vrouwen, positieve discriminatie, het wordt nu allemaal ook, althans met de mond, door rechts beleden.

En anderzijds voor de liberalen, wanhopig van de beperkingen die de 35-uur volgens hen oplegt aan de economische groei. Namens de ondernemers, voeren zij strijd om 'méér te mogen werken.'

Na drie dagen debatteren in de Assemblée Nationale, het Franse parlement, lijkt het erop dat de socialisten hun vlot zullen moeten loslaten. Het wetsvoorstel van rechts om het 35-urige regime verder te versoepelen, zal waarschijnlijk dinsdag, per plechtige stemming, worden aangenomen. Maar er is nog één hoop. Vandaag zal het linkse front in het hele land de straat op gaan. En als dat nou eens grote optochten worden.

Het linkse front? Dat is toch niet meer, sinds de nederlaag van de socialisten in de verkiezingen van 2002, en zelfs de pensioenhervormingen van de regering in 2003 kon de eenheid in de rangen toch niet terugbrengen? De socialistische partij (PS) heeft toch de handen vol aan het beteugelen van interne twisten over de Europese Grondwet? En de vakbonden hebben toch nooit een gemeenschappelijk standpunt over de 35-urige werkweek gehad? Ja, maar toch.

De 35-urige werkweek zal vanaf haar sterfbed kunnen zien hoe de linkse familie zich rondom haar herenigt. De PS spreekt weer met één stem als het erom gaat haar te verdedigen en de vakbonden zijn het eens dat vergeleken bij wat de regering nu wil, de 35-urige werkweek het minste van alle kwaden is.

Die verdienste heeft 'les 35 heures' in elk geval gehad, of het morgen nou druk wordt of niet. Premier Raffarin kon niet anders dan knarsetandend beloven dat hij 'zal luisteren' naar wat er zaterdag gaat gebeuren. Twee recente opiniepeilingen geven aan dat het publiek in meerderheid wil vasthouden aan de 35-urige werkweek. Na een eerdere versoepeling van het regime sloten uiteindelijk maar een paar branches nieuwe cao's.

Raffarin wist dat tornen aan de 'sociale verworvenheid' van de 35-urige werkweek gevaarlijk is. Daarom zal de 35-urige werkweek ook niet begraven worden, zoals de werkgeversorganisatie MEDEF wil, alleen maar 'hervormd'. En de publieke sector blijft vooralsnog gehouden aan de 35 uur, het gaat alleen om private ondernemingen.

,,Een pragmatisch antwoord op een ideologische maatregel'', zegt een van de makers van het wetsvoorstel. ,,70 procent wil vasthouden aan de 35-uur, 30 procent wil verandering. Ons wetsvoorstel zal dus leiden tot 100 procent tevredenheid, aangezien we alleen maar de mogelijkheid bieden aan degenen die willen, om meer te gaan werken, terwijl de wettelijke arbeidstijd op 35 uur blijft.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden