29/04/08 - Een gevoel van herkenning golft door de zaal

Ze is geen gladde, snelle politica die de zaal ademloos doet luisteren. Ze heeft een andere kwaliteit: ze straalt uit dat ze dicht bij de mensen staat. Migranten moeten zich aanpassen en koopzondagen, daar blijven de christenen vanaf. En files? „We gaan gewoon met z’n twintigen of zo zitten bomen en schrijven een stuk.”

In het historische zaaltje van kasteel Elsloo in Limburg blaast harmonie Maasgalm met prettig in het gehoor liggende covers een warme deken van gezelligheid over de bezoekers. De bierpomp staat open, de zaal is bomvol en de sfeer is vooral heel intiem. Een beetje zoals Rita het thuis graag heeft als ze uitblaast van haar strijd tegen het Haags geneuzel.

Trots op Nederland zit midden in de opbouwfase en Rita Verdonk is op ’Voorjaarstournee’ door het land om de juichende opiniepeilingen straks te kunnen omzetten in echte kiezersaanhang. Dan komt ze binnen, breed glimlachend, leunend op haar bekende rode krukken, haar vele bewakers onnadrukkelijk aanwezig. Ze knalt er gelijk in. „Door die files deed ik er vier uur over om hier te komen. Verschrikkelijk...verschrikkelijk...verschrikkelijk. En dan heb ik er nog snel over gedaan, begrijp ik.” Luid applaus, een gevoel van herkenning golft door de zaal. Rita: „Wat een heerlijk, warm welkom.”

Ze is geen gladde, snelle politica die de zaal ademloos doet luisteren, evenmin een gewiekste debater. Ze heeft al die typische Haagse kwaliteiten niet, maar ze heeft wel één andere: ze straalt uit dat ze dicht bij de mensen staat.

Op bijeenkomsten van andere partijen wordt de zaal doorgaans opgewarmd door de lagere goden. De lijsttrekker komt op, houdt zijn toespraak, beantwoordt enkele vragen en vertrekt in een golf van applaus en bloemen. Haagse vluggertjes voor de camera’s.

Bij Rita gaat het deze keer niet zoals bij haar eerste optreden in de Amsterdamse Passagiersterminal, waar ze onder de klanken van het Wilhelmus live voor de camera het podium besteeg. In Limburg geen glamour en geen schild om opgehesen te worden. Te midden van de bezoekers houdt ze een toespraak van dik drie kwartier, uit haar hoofd. Ze last een pauze in. „We gaan nu even genieten van de muziek.” Daarna mogen de toeschouwers vragen stellen. Hoe is uw visie op cultuur? Die heeft ze niet, maar haar vriend Jan des Bouvrie wel. „Die heeft design bij de mensen in huis gebracht. Die ga ik daarvoor vragen.” Ziekenhuizen, ze weet er alles van. „Ik heb er net drie dagen in gelegen. Ik weet hoe beroerd de kwaliteit kan zijn.”

Ze gaat zelf met de microfoon rond. Bijna een uur lang praat en discussieert ze met de mensen in de zaal. „Dat gaan we voor u oplossen”. Of: „U heeft mijn steun”, zijn regelmatig terugkerende, ietwat lege antwoorden. Maar de mensen in de zaal lijken daar geen probleem mee te hebben. „Rita geeft me vertrouwen dat ze zaken echt kan oplossen”, zegt een keurig gekapte Limburgse.

Na dik twee uur maakt Rita een einde aan de bijeenkomst. „Mensen, het wordt tijd voor een wijntje. Ik sta aan de bar, daar kunt u me vinden.” Terwijl haar vrijwilligers de voetballen, bierviltjes en andere TON-prullaria opruimen, haar adviseurs Ed Sinke en Kay van de Linde tevreden sms’en, praat ze nog lang na met mensen aan de bar. Rita is altijd dichtbij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden