2014: lichtjes, sterren en stof

Zaterdag, morgen dus, organiseren drie kerken in mijn buurt een zogenaamde Lichtjestocht, mede mogelijk gemaakt door het plaatselijke winkelcentrum. Ik kan u daar helaas geen verslag van doen, aangezien mijn bijdragen aan het Klein Verslag voor dit jaar deze week eindigen.

Ik overwoog dus een voorbeschouwing, want het handelt zich hier om een tocht langs een route met honderden lichtjes waarbij het Kerstverhaal met behulp van acteurs wordt naverteld. De route voert van het voornoemde winkelcentrum via een parkje of plantsoen naar een van de kerken, en onderweg - ik vermoed bij dat plantsoen - is er ook nog een herberg ingericht. De herberg waar geen plaats was.

Het is een route die ik dromen kan - de fietstassen gevuld met broccoli, spinazie-kaas rondo's, pasta, tartaartjes, brood, boter, melk, wijn, paddenstoelenpaté, appels, peren en soms twaalf rol wc-papier aan mijn stuur, waarvoor ik me licht geneer -, maar een Kerstverhaal had ik er nooit in gezien.

De omgeving van de herberg bestaat uit een vijver, wat bomen en struiken en een beeld van gepolijst roestvrij staal, voorstellende een bal die zweeft onder een doek, een verwijzing naar de homo ludens, de spelende mens.

Het beeld heet Bitte nicht wieder klauen (gelieve niet opnieuw te jatten), in het Duits, omdat de kunstenaar Duitse is en het beeld een eerder gestolen beeld vervangt. Het kost mij moeite een en ander met het Kerstverhaal te verbinden. Je kunt toch moeilijk die brave herders verderop in het gras van diefstal verdenken.

Het zou ook passender zijn om tegen het einde van een jaar geen voorbeschouwing maar een nabeschouwing te schrijven, op een jaar dat veel stof deed opwaaien.

Eigenlijk stuift het nog steeds, met nerveus overleg in Den Haag, politici gevangen in telelenzen, in en uit auto's stappend, aankomend en wegrijdend, en gissende verslaggevers voor dichte deuren, die karige quotes oppoetsen voor kansberekeningen.

Maar hier, op deze plaats van de krant, op de stille donkere achterkant van het grote nieuws, heb ik ander stof zien opstuiven, stof van eeuwen en stof, ouder dan de aarde. Het stof van eeuwen was dat van Amphipolis, die spectaculaire opgraving in het noorden van Griekenland, in een grafheuvel uit de dagen van Alexander de Grote. Het werk ligt er even stil nu, het is winter, maar tevoorschijn kwamen sfinxen en vrouwenbeelden en een beeldschoon mozaïek. De opgraving was via sites op internet te volgen en de archeologie glansde als nooit tevoren.

Net als de astronomie en de ruimtevaart. Hier liet de kleine lander Philae het stof van de komeet opdwarrelen, stof van de oertijd van ons zonnestelsel. Hij landde, na een reis van tien jaar, op bijna een meter nauwkeurig op de komeet, maar stuitte terug het heelal in om vervolgens in de schaduw van een klifwand weer neer te komen, buiten het zicht van de camera van de rondvliegende sonde Rosetta. Zolang zijn batterij het toeliet werkte hij als een bezetene, zijn stofanalyses zendend naar de aarde.

O de sterren. En zaterdag, die ene, die boven ons plantsoen zal staan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden